اشک و محک
خبرگزاری بسیج، رقیه غلامی؛ اشک بود که گوشه چشم همه جمع شده بود، هریک قطره منتظر بهانه ای برای سر خوردن روی گونه ها بود و من منتظر جرقه ای برای نوشتن حس و حالی که خودم کم از این جمع نداشتم.
جمعی که متشکل از خانواده شهدای جنگ ۱۲ روزه اخیر تبریز بود و من شاید خیلی خوش وقت بودم که به جمع آن ها دعوتم کرده بودند.
با برخی از آن ها آشنا بودم، برخی را در دیدارها و برنامه ها دیده بودم و برخی دیگر هم شاید چون علاقه به حوزه دفاع و شهادت داشتم برایم آشنا می آمدند.
وارد سالن که شدم ماندم کجا بنشینم که کارم را خوب جلو ببرم، عکس لازم شد راحت بگیرم، خبر که باید می نوشتم باز جایی می شد که خوب صحبت های سخنران را می شنیدم و تایپ می کردم.
دور هر میز خانواده ای نشسته بود و عکس شهیدشان هم چون چراغی روی آن روشنی می بخشید، کنار سن سالن میزی خالی بود صندلی را کشیدم و نشستم تا نزدیک تریبون سخنرانان باشم.
کم کم دور همه میزها پر می شدند، بلند شدم جایم برای گرفتن عکس مناسب نبود و همکارم هم به شدت سرش مشغول کارهای دیگر، میز سمت چپ آن خالی بود پشت آن نشستم و دفتر و خودکارم را آماده کردم برای یادداشت، نوای «ای ایران عاشورایی، صحن امام رضایی» در سالن طنین انداخته بود.
فکرم مدام پیش خانواده ها بود که هنوز گرد فراق در چهره شان کاملا دیده می شد، بانویی جوان اجازه خواست و کنارم نشست، همسر شهید افشاری بود، کمی بعد مادر شهید هم آمد، حالا میز ما سه نفری و من در میان خانواده شهدا نشسته بودم. کنار خانواده شهدا بودن برایم تازگی نداشت ولی همیشه حس و حال خاص داشت اینکه خدایا توفیق است یا نوعی محک برای ادامه راهی که دارم.
برنامه که تمام شد موقع ترک سالن خانواده شهید شادی با مهربانی خود شرمنده ام کردند و همسر و خواهر شهید شهریاری به گرمی در آغوشم کشیدند و من با همه اشک هایی که پشت نگاهم به صف ایستاده بودند خودم را به نماز خانه رساندم و به آستان معبود ایستادم که خدایا صبر این خانواده های شهدا را که در ۱۲ روز جان دادند و دین ندادند اجر بده چراکه به قول حاج آقا حاجی صادقی شهدای اقتدار و خانواده های آن ها حسینی بودن را در عمل و در صحنه جهاد نشان دادند وادامه راه آن هاست صبر است و صبر آن ها جهاد.
