بانوی اسدآبادی که چهار دهه خانه‌ها را به بیت‌الزهرا تبدیل کرد

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، در میان بانوان فعال مذهبی و اجتماعی اسدآباد، نام طاهره گلشن با سابقه‌ای بیش از چهار دهه فعالیت مستمر شناخته می‌شود؛ بانویی که مسیر خدمت را از نوجوانی در کنار پدر رزمنده و استاد قرآن خود آغاز کرد و امروز مدیریت هیئتی مردمی، فعالیت‌های خیریه و نقش‌آفرینی در صلح و سازش را برعهده دارد.

در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری بسیج در اسدآباد، او از تجربه‌ها، دغدغه‌ها و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی خود می‌گوید.

 خودتان را معرفی کنید و از شروع فعالیت‌های مذهبی‌تان بفرمایید.

بنده طاهره گلشن هستم، متولد سال ۱۳۴۶ در شهرری تهران. فعالیت‌های مذهبی‌ام را از سن ۱۳ سالگی آغاز کردم. در مسجدی که پدرم ساخته بود، به همراه ایشان به آموزش قرآن و احکام به بانوان مشغول بودم. پدرم الگوی بزرگ من بود؛ هم استاد قرآن بود و هم بهیار جبهه؛ حتی وقتی به جبهه می‌رفت کلاس‌ها را به من می‌سپرد تا بانوان از درس قرآن و احکام عقب نمانند.

بعد از پایان جنگ تحمیلی چه فعالیت‌هایی را ادامه دادید؟

بعد از جنگ و در سال ۱۳۶۶ که ازدواج کردم و وارد اسدآباد شدم، فعالیت‌ها را ادامه دادم. در منزل خودمان سفره‌های مذهبی مانند سفره حضرت رقیه(س) و حضرت ابوالفضل(ع) برپا می‌کردیم و روضه داشتیم. این فعالیت‌ها تا سال ۱۳۷۷ رسمی نبود، اما در آن سال توفیق پیدا کردم هیئتی را به نام هیئت حضرت علی‌اصغر(ع) – بیت‌الزهرا(س) در اسدآباد تشکیل بدهم.

الحمدالله این هیئت بسیار مردمی و پرشکوه است و بعدها همین هیئت سبب شد موکب ما هم در کربلا و هم در اسدآباد راه‌اندازی شود.

از فعالیت‌های خیریه هیئت بفرمایید.

بخش خیریه هیئت بسیار فعال است. کارهایی مانند تهیه جهیزیه، کمک دارویی، خرید سمعک، تأمین لباس‌های بچه‌گانه و لباس گرم زمستانی را داریم. بسیاری از مردم لباس‌های نو و تمیز را از تولیدی‌ها می‌آورند و بین نیازمندان توزیع می‌کنیم.

در زلزله بم نیز کمک گسترده داشتیم؛ از لباس، چراغ علاءالدین و وسایل ضروری. هرچه در توان‌مان بود جمع کردیم و فرستادیم.

در حوزه فعالیت‌های قرآنی و اجتماعی چه برنامه‌هایی داشته‌اید؟

سال‌ها در هیئت رقیه(ع) محله بلوار کشاورز با مسئولیت سرکار خانم  قادری حضور داشتم و بیش از ۲۵ سال برای ترویج قرآن و احکام به آنجا می‌رفتم. از طریق همان هیئت نیز به خانواده‌های بی‌بضاعت کمک می‌شد و خیریه ما هم پشتیبانی می‌کرد.

در کنار اینها از کلاس‌های قرآن خانم زهرا مروج بسیار آموختم و در فعالیت‌های اجتماعی، فرهنگی و خیریه‌ای آن مجموعه همراه بودم. حتی جهیزیه‌هایی که کمیته امداد می‌داد را کامل می‌کردیم تا جوان‌ها با دل خوش زندگی مشترک را شروع کنند.

به نظر شما اگر هر محله‌ای هیئت مذهبی فعال داشته باشد، چه تأثیری بر جامعه خواهد داشت؟

مستحکم‌ترین جواب را رهبر عزیزمان داده‌اند که فرمودند «هر خانه باید یک حسینیه باشد» واقعاً اگر در هر محله یک هیئت فعال شکل بگیرد، بسیاری از آسیب‌های اجتماعی کاهش می‌یابد. من اگر ببینم همسایه‌ام هیئت می‌زند خوشحال می‌شوم؛ حتی کمک‌شان می‌کنم. ما باید فضای معنوی را تقویت کنیم، مخصوصاً الان که دشمنان کشور مانند آمریکا و اسرائیل از پیشرفت و استقلال ایران ناراحت‌اند.

هر خانه اگر یک «بیت‌الزهرا» باشد، جامعه سالم‌تر و خانواده‌ها محکم‌تر می‌شوند.

از فعالیت‌های خود در حوزه صلح و سازش و امور عفاف و حجاب هم بفرمایید.

بله، در امور عفاف و حجاب و همچنین در کمیته صلح و سازش فعالیت دارم. هرجا اختلافی بین خانواده‌ها ببینیم، وارد می‌شویم. چندین مورد بوده که زوجین در آستانه طلاق بودند؛ با صحبت و کلاس‌هایی که گذرانده‌ایم، الحمدالله همه به صلح و سازش رسیدند و زندگی‌شان حفظ شد.

یک مورد حتی قبل از عقد دچار اختلاف شده بودند که با گفت‌وگو مشکل حل شد و به ازدواج رسید. خدا را شکر که توانسته‌ایم زندگی‌ها را به هم نزدیک کنیم.

خبرنگار: علی اکبری ساجد

انتهای پیام/