کربلا نرفتههایی که کربلایی شدند
قزوین_ به گزارش بسیج، کربلای چهار نقطه عطف جنگ و تجربه سنگین ایران در دفاع از وطن و تنبیه متجاوز بود. عملیاتی که تحت نظر چهار قرارگاه با ۲۵۰ گردان عملیات آبی و خاکی در اروند و محور ابوالخصیب در دوم دی ماه سال ۱۳۶۵ برای فتح بصره مهمترین بندر راهبردی عراق شروع شد. در همان ساعات اولیه باران سنگینی در گمرگ خرمشهر شروع به باریدن گرفت گویی آسمان هم برای دریا دلان بی نشان و غواص های بی کفن بی قراری می کند. ۱۶ دو برادر در این عملیات پیمان خون با شهید دشت نینوا می بندند.
سه روز مانده به عملیات عراق تمام خطوط را زیر آتش سنگین خود قرار می دهد، حجم آتش و شلیک فلر و منور به قدری سنگین است که در هوای سرد زمستان اروند بوی دود و باروت به خود می گیرد، عملیات با کمک اطلاعاتی آمریکا لو می رود و هر چه به ساعت صفر نزدیک می شویم جبهه به بن بست نزدیک می شود، دیوید کریست مشاور وزیر دفاع آمریکا در مصاحبهای میگوید ما در عملیات چهار به عراق کمک اطلاعاتی کردیم این درحالی است که دو سال قبل از عملیات در سال ۱۹۸۴ ریگان رییس جمهور وقت آمریکا دستور کمک اطلاعاتی و جلوگیری از سقوط صدام را به وزارت دفاع آمریکا اعلام می کند.
عملیات کربلای چهار با غافلگیری اطلاعاتی ایران آغاز میگردد بیش از ۴۰ گردان وارد نبرد شدند که دستور توقف عملیات و عقب نشینی به مواضع قبلی صادر می شود. کربلای چهار یادگار غواصان به خون غلتیده این سرزمین است و یکی از بزرگترین صحنه های کربلای شیعیان است. ابو الخصیب، اروند کنار و ام الرصاص جایی که با خون شهدای غواص زنده شدند و در تاریخ و حافظه ملت ایران ماندگار شد. کربلای چهار صحنه خیانت ابرقدرتها به ملت ایران بود و هنوز هم در مسیر دشمنی و جنابت خویش استوار هستند.
اما ایران اسلامی خرمشهرها در پیش دارد و در مسیر خود با هجمه ها و سنگ اندازی های مختلف مواجهه است و خواهد بود. حال که در آستانه سالروز عملیات کربلای چهار هستیم به یاد آن روزهای خون حماسه مطلبی را می نویسم شاید در نگاه اول باید کربلای چهار را ماورای چند متر خاک و آمارهای مرسوم نبرد دانست بلکه راز ایستادگی و تاثیرگذاری بر ادبیات و فرهنگ یک ملت را از این معرکه می توان جستجو کرد.
در اسفندماه قبل از کرونا به مناطق عملیاتی جنوب و میدان عملیاتی کربلای چهار رفتم. همه سکوت و گمرگ خرمشهر هم استوار و سربلند ایستاده و به ورای مرزها می نگریست. سکوت بود چشمانم را بستم تا در رویای خویش آن شب ها را تصویر سازی کنم، سردار قاسم سلیمانی، شهید احمد کاظمی و همه فرماندهانی که دیگر در بین ما نیستند با لباس های خاکی و چهره های جوان خود را برای رزم آماده می کنند. گردان قزوینی ها به خط شدند و در پناه یک طناب در یک خط به سمت جزیره حرکت می کنند.
گویا همه چیز را دشمن می بیند، خط تیربار دشمن با تیر تراشههای وحشتناک به سمت غواصها شلیک می شود، بهتویی، علی میرزا شهید می شوند شهید سیدعلی حسینی در گرداب اروند با تن زخمی و سرمای زمستان ساعت ها گرفتار است. شهید محمدباقر علمی روحانی انقلابی گوشزد می کند که این خط لو رفته است. دشمن منتظر است تا نیروها وارد جزیره و ساحل شوند. لحظه حساس نبرد آغاز میگردد. نیروها توان بازگشت ندارند زیرا دشمن با تسلط کامل تیرباران می کند ساحل نیز با سیم خاردار، خورشیدی و موانع نفوذ ناپذیر شده است. سکوت کامل همه جا حکم فرماست.
شاید روزگار هم دارد عیار سربازان آخرالزمانی حضرت ولیعصر(عج) را می سنجد. رقص خون و کربلا نرفته هایی که کربلایی شدند و در جوار حق آرمیدند.
ادامه دارد...
انتهای پیام/۱۰۰۲/
