«پژوهش» سرمایهگذاری برای آینده است
بهمناسبت ۲۵ آذر روز پژوهش، نگاه به جایگاه دانایی و نقش پژوهش در حیات فردی و اجتماعی، بیش از هر زمان دیگری اهمیت مییابد
به گزارش خبرگزاری بسیج از اردبیل، در همین راستا محمدرضا نوذریان، نویسنده و پژوهشگر اردبیلی در گفتوگویی با ما، به تبیین ابعاد مختلف پژوهش پرداخت و آن را سرمایهای بنیادین برای رشد فرد، پویایی جامعه و ساختن آیندهای آگاهانه توصیف کرد.
پژوهش؛ تلاشی برای عبور از تاریکی ندانستهها
به باور نوذریان، میل به کشف رازها در فطرت آدمی ریشه دارد و بر این اساس، از کودکی در وجود او نمایان شده و به مرور، امری اكتسابی میشود. پژوهیدن، تلاش برای ایجاد تَرکی در دیوار تاریک ندانستههاست که پرتوهای روشنایی از آن عبور خواهند کرد. پژوهش، کندوکاو در گستره ناشناختهها برای یافتن زوایای نویی از واقعیات و حقایق است که حال خوشی به همراه دارد زیرا پیمودن فاصله ما با آنچه به دنبالش هستیم یا همان آرمان دوردست، بخشی از لذت ماجراست.
آرمانخواهی؛ قطبنمای حرکت بهسوی آگاهی
این نویسنده و پژوهشگر اردبیلی میافزاید: هرانسانی میتواند در پندارینهاش، آرمانی داشته باشد که در مسیر حرکت، مانند قطبنما برای او عمل کند، زیرا اوست که آدمی را از مه غلیظ عدم قطعیت به روشنای شورانگیز آگاهی، همان جهان سخاوتمندی که نباید در آن خِسّت به خرج داد، رهنمون میشود.
دانایی؛ شرط پایداری اندیشه و جامعه
وی ادامه میدهد: حقیقتاً بدون دانایی، همه چیز فرو خواهد ریخت و چون ما حضور دائمی در این دنیا نداریم، پس بر اساس حکم خِرد و بی آن که آژنگ به پیشانی آورد باید پژوهید و بنیادی نو درانداخت. هرچند پژوهیدنهای ما به اندازه استعدادهایمان خواهند بود، چه بسا گلبرگهایی از گلبُن دانش را شکوفا سازند، مبنایی برای آیندگان در دستیابی به سهمی بیشین از حقایق باشند و با به ارمغان آوردن ارزش بنیادینی چون دانایی، ما را نیز مشمول پاسخ این پرسش پرمفهوم بخشی از آیه نهم سوره مبارک الزمر «… هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ …» کنند، این امکان هم وجود دارد نتایج آن، چون نوشتههای روی برف و یا رد نقش بسته بر شنهای نرم با وزیدن نسیمی گذرا بمیرند با این حال، نباید به خاطر چنین احتمالی از پویایی و کاویدن دست کشید.
پژوهش و توسعه؛ از روشنرایی تا آیندهسازی
نوذریان تأکید میکند: باید به خویشتن خویش بقبولانیم با پژوهش، سهم بیشتری از دریای ژرف دانش و اندیشه، عایدمان خواهد شد و یقیناً از این رهگذر، روشنرایی و شور و شرار، جای هرگونه تیرهرایی و خیرهجویی را خواهد گرفت، یکسونگری و خشکمغزی، رهایمان خواهند کرد و رستاخیزی نغز و جانپرور در زندگی، پدیدار و بستری برای توسعه فراهم خواهد کرد، پس به فراموشی سپردن پژوهش، در حقیقت، متوقف کردن پیشرفت و آسیبپذیر ساختن جامعه خواهد بود، بنابراین هزینهکردها در حوزه پژوهش را میتوان سرمایهگذاری برای ساختن آینده دانست و شاعر حماسهسرا فردوسی، چه زیبا در بیت معروفش «توانا بوَد هرکه دانا بود / زدانش دل پیر برنا بوَد»؛ دانایی را معادل توانایی معرفی و البته با تأکیدی بهجا در ابیاتی چون «ز دانش نخستین به یزدان گرای / که او هست و باشد همیشه به جای» ضرورت توأمانی دانش و پرهیزکاری را یادآور شده است و بهراستی، دانشمند باید پروردگار بزرگ را بشناسد، زیرا منشاء و مبداء دانش، ایزد یگانه است.
کتاب؛ یار دیرپا در مسیر دانایی و پژوهش
این نویسنده و پژوهشگر اردبیلی در پایان تصریح میکند: یکی از روشهای ترویج پژوهش، برنامهریزی برای انس گرفتن مردم با کتاب، آن یار دیرپا و بهراستی مهربان است زیرا کتاب که با شکوه سپهرسا و فلکفرسای خود، جهان را در درازنای تاریخ، فروزان ساخته است برای ما امکان استفاده از نتیجه پژوهشهای دیگران را فراهم میکند، با او میتوان مرزهای زمان و مکان را درنوردید و با برخورداری از تابش پرتوی از فرّ فرهنگ، اندوهها و رنجها را چه در جهان درون خویشتن و چه در دنیای خاکی کاست. پس پیمانی برای پیوند با کتاب ببندیم و او را نه برای خفه کردن، بلکه برای غرق شدن در ژرفنایش در بربگیریم.
ارسال نظرات شما
