جای پای پدر

به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج، اسکورت را فیلمی قابل قبول برای اولین کارهای یوسف حاتمی  کیا می دانم اما نتوانست کامل انتظاراتم را در جشنواره چهل و چهار فجر برطرف نماید با این وجود در برهوت نبود فیلم های جاده ای و زد و خورد پلیسی در نایاب می بینم!
وجود تعلیق مناسب در داستان؛ تنیدگی چند خطی داستان و پرداختن به قشر مظلوم جامعه و پرداختن به موضوع خانواده و   جلوه های ویژه چشم گیر از جمله نقاط قوت می توانم نام ببرم اما نبود تفکر لازم در دیالوگ های شخصیت های داستان به طوریکه مثلا مونولوگبشین تو ماشین بیرون نیا از زبان کاراکترهای مختلف داستان فیلم خیلی تو ذوق می زند!
از طرفی جلوه های ویژه صحنه گرچه قابل تحسین در یک فیلم ایرانی است آن هم در زمانی که اکثر فیلم های داخل کشور اجتماعی محور و خالی از جذابیت صحنه محور و سیاه نمایی محور است ولی ارضا نکردن مخاطب بعد هر جلوه ویژه این انگاره را در ذهن مخاطب می آورد این همه زحمت و تلاش برای ایجاد یک صحنه جذاب چرا منتهی به یک نتیجه کوبنده نشد ؟! و اصلا چه لزومی به این همه زحمت داشت؟
از دیالوگ های فیلم نامه گفتیم  و به این نکته هم اشاره کنم که وجود دیالوگ های بعضاً طنز از زبان شخصیت اصلی داستان منجر به تشویق مخاطبین حاضر در سالن نمایش شد و فیلم را از صرفا خشک درآورد که این موضوع جای تشویق و تقدیر دارد .
شباهت فیلم به سبک های کارهای ابراهیم حاتمی کیا از جمله این حس را در ذهن منتقدین بوجود می آورد که کارگردان فیلم از نقش پدر خود در تهیه فیلم استفاده کرده است اما قویا این نکته را خود کارگردان رد کرده است با این حال پسر کو ندارد نشان از پدر تو بیگانه خوانش...
در پایان باید اشاره کنم بنده گرچه بصورت عامیانه به نقد فیلم پرداختم اما وجود چنین نکاتی در ذهنم را خالی از لطف ندیدم که به سمع دست اندرکاران فیلم برسانم تا شاید در فیلم های آتی این کارگردان جوان سبب بهبود کیفیت فیلم ایشان شود.
 امید به آنکه سینمای جمهوری اسلامی روز به روز  قدرتمند شود و سبب رشد و اعتلای ایران عزیز در صحنه جهانی گردد.