پدری که قامتش سایه‌بان یک ملت بود

قزوین_ رهبر ما روایتگر صبر در روزهای‌ تحریم، تبیین‌گر امید در روزهای‌ التهاب و نماد ایستادگی‌ در برابر زیاده‌خواهی‌ قدرت‌های جهانی بود. سال‌ها قلم زدیم، نوشتیم و تحلیل کردیم، اما هر بار که به بزنگاه‌های تاریخی رسیدیم، یک حقیقت بیش از هر چیز درخشان بود: تدبیر او، کشور را از گردنه‌های سخت عبور داد.

در بحران‌های منطقه‌ای، در فتنه‌های داخلی، در فشارهای بی‌سابقه اقتصادی و سیاسی، او نه با هیجان تصمیم گرفت و نه با انفعال. با صبر استراتژیک، با شناخت عمیق از دشمن و با اعتماد به ظرفیت مردم، مسیر را ترسیم کرد. او به ما آموخت که مقاومت، فقط یک شعار نیست؛ یک راهبرد است. آموخت که عزت، هزینه دارد، اما بی‌عزتی هزینه‌اش به‌مراتب سنگین‌تر است.

برای آزادگان‌جهان، او نماد «نه» گفتن به سلطه بود. در روزگاری که بسیاری از دولت‌ها در برابر فشار قدرت‌های بزرگ سر خم کردند، صدای او، صدای استقلال بود. شاید همین ایستادگی بود که او را به امید ملت‌هایی تبدیل کرد که سال‌ها زیر چکمه استکبار رنج کشیده‌اند. او مرزهای جغرافیایی را درنوردید و به الهام‌بخش جبهه‌ای از مقاومت بدل شد که از دل ایمان و اراده مردم شکل گرفته بود.

نسل ما با سخنان او بزرگ شد...

اما برای ما ایرانیان، او پیش از هر چیز، «پدر» بود؛ پدری که در سخت‌ترین روزها، با کلامی‌کوتاه و نگاهی‌مطمئن، دل‌ها‌ را آرام می‌کرد. 

نسل ما با سخنان او بزرگ شد؛ با توصیه‌هایش درباره علم، پیشرفت، خودباوری و امید. بارها تأکید کرد که ایران قوی، رویا نیست بلکه یک پروژه عملی است. پروژه‌ای که با همت جوانان، با تکیه بر دانش بومی و با حفظ وحدت ملی محقق می‌شود.

اگر امروز دل‌ها شکسته است، اگر اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شود، به‌خاطر عمق این پیوند عاطفی است. رهبرانی در تاریخ بوده‌اند که با قدرت حکومت کردند؛ اما اندک‌اند آنان که با محبت در دل‌ها حکومت کردند. او از جنس همان اندک‌ها بود. 

ساده‌زیستی‌اش، پرهیزش از تشریفات، و نزدیکی‌اش به مردم، تصویری ماندگار در ذهن‌ها ساخته است.

اندیشه اگر ریشه‌دار باشد، در جان نسل‌ها ادامه می‌یابد

اگر پدر از میان ما رفته باشد، فرزندانش باید بالغ‌تر، مسوول‌تر و مقاوم‌تر از همیشه بایستند

اما تاریخ نشان داده است که مسیر، با رفتن یک نفر متوقف نمی‌شود. مکتب‌ها با حذف چهره‌ها از میان نمی‌روند. اندیشه اگر ریشه‌دار باشد، در جان نسل‌ها ادامه می‌یابد. آنچه او سال‌ها بر آن تأکید داشت، ساختن یک «گفتمان» بود؛ گفتمان استقلال، عدالت و مقاومت. این گفتمان امروز در دانشگاه‌ها، در جبهه‌های علمی، در میدان‌های خدمت و در دل میلیون‌ها جوان زنده است.

امروز بزرگ‌ترین پاسخ به دشمن، ایستادن محکم‌تر، متحدتر و آگاه‌تر است.

امروز، بیش از هر زمان دیگری باید به همان توصیه‌های همیشگی بازگردیم: حفظ وحدت، پرهیز از تفرقه، اعتماد به توان داخلی و امید به آینده. دشمنان این سرزمین، سال‌هاست که بر طبل ناامیدی کوبیده‌اند؛ اما هر بار، این ملت با تکیه بر ایمان و رهبری مدبرانه، از خاکستر فشارها برخاسته است.

شاید اکنون داغی بزرگ بر دل‌ها نشسته باشد، اما ملت ایران نشان داده است که در سوگ نیز استوار می‌ماند. ما وارثان راهی هستیم که با خون شهیدان آبیاری شده و با تدبیر رهبری استمرار یافته است. اگر پدری از میان ما رفته باشد، فرزندانش باید بالغ‌تر، مسوول‌تر و مقاوم‌تر از همیشه بایستند.

نام شهید امام‌خامنه‌ای، در حافظه تاریخ این سرزمین به‌عنوان رهبری مقتدر، پدری دلسوز و نماد ایستادگی ثبت خواهد شد...

سهیلا عظیمی

انتهای پیام/۱۰۱۰