ملت عشق...
قزوین_ ایران را نمیشود فقط با نقشه شناخت. این سرزمین را باید با گوش سپردن به صدای باد در کویر، با تماشای انعکاس آسمان در حوضهای فیروزهای، و با خواندن سطرهایی از شاهنامه و شعر حافظ و سعدی فهمید. ایران، جغرافیای کلمات است؛ جایی که زبان، خانه جان است. از دل همین خانه، قرنهاست که شعر میجوشد و در رگهای تاریخ جاری میشود؛ شعری که گاه به صورت حکمت، گاه به هیأت اعتراض و گاه در قامت عاشقانهای بیمرز، خود را نشان داده است. در این سرزمین، واژهها تنها برای گفتن نیستند، برای دیدناند؛ برای شهود حقیقتی که در پسِ ظاهر جهان پنهان است.
شهود، میراث نانوشته ایرانیان است. از عارفان تا مردمان عادی، همواره نوعی نگاهِ فراتر از سطح در این فرهنگ زیسته است. نگاهی که جهان را نه صرفاً مجموعهای از اشیاء، که شبکهای از معناها میبیند. در این نگاه، عشق محور است، نیرویی که فاصلهها را از میان برمیدارد و انسان را به اصل خویش بازمیگرداند. شاید به همین دلیل است که در ادبیات ما، عشق هرگز به یک رابطه محدود فروکاسته نمیشود بلکه پلی است میان انسان و حقیقت، میان خاک و افلاک. این همان عشقی است که هم میسوزاند و هم میسازد، هم میشکند و هم به کمال میرساند.
ایران، سرزمین تضادهای سازنده است. در دل سختیها، لطافت میروید و در میان ویرانیها، امید قد میکشد. تاریخ این خاک، پر از فراز و فرود است؛ اما آنچه تداوم یافته، روحی است که هر بار خود را از نو تعریف کرده است. این روح، در شعر پناه گرفته، در موسیقی جاری شده و در زندگی روزمره مردم ریشه دوانده است. مردمانی که شاید در ظاهر با مشکلاتی دستوپنجه نرم کنند، اما در عمق، حامل گنجینهای از تمدن، فرهنگ، معنا و احساسند.
و حالا، در این روزها، روزهایی که حضور مردم بیش از هر زمان دیگری به چشم میآید، این روح جمعی خود را به شکلی تازه نشان میدهد. ملت ایران، که قرنها با شعر و عشق زیسته، امروز نیز همان ادبیات را به شیوهای دیگر به کار میگیرد. در همدلیها، در کنار هم ایستادنها، در نگاههایی که بیکلام، معنایی عمیق را منتقل میکنند. این حضور، ادامه همان سنت دیرینه زیستن با معناست.
ملت عشق، در لحظات دشوار، بیش از هر زمان دیگری خود را بازمیشناسد. گویی ریشههای مشترک، دوباره به سطح میآیند و شاخهها را به هم پیوند میزنند. در این میان، شعر هنوز زنده است؛ نه فقط در کتابها، که در رفتارها، در انتخابها و در ایستادگیها. عشق، همچنان نیروی محرک است؛ نیرویی که از دل تاریخ برآمده و تا امروز و این لحظه تداوم یافته است.
ایران، سرزمین شعر، شهود و عشق، در این روزها نیز خود را بازتعریف میکند، با بیان و تکیه بر تاریخی به بلندای تمدن بشر، فرهنگی غنی و ادبیاتی پر رمز و راز. مردمی که در طول قرنها آموختهاند چگونه در دل تاریکی، چراغی روشن نگه دارند امروز نیز همان درس را به کار میگیرند و شاید راز ماندگاری این سرزمین، همین باشد، پیوندی ناگسستنی میان واژه و معنا، میان رنج و امید و میان انسان و عشقی که او را به ادامه دادن فرا میخواند.
ایران، سرزمین ملت عشق...
سهیلا عظیمی
انتهای پیام/۱۰۱۰
