در خانه نشستن و پیام دادن هم فایدهای ندارد، باید در میدان و صف اول بود. حضور برخی همکاران من در تجمعها و بازدید از ایستهای بازرسی و مراکز هلال احمر واقعا باارزش است. چقدر خوب است که این شبها یا در راهپیماییها، یک صف برای صنف هنرمندان داشته باشیم. البته نه جدا از مردم، بلکه در دل همان جمعیت مردمی.
امروز دیگر بحث گرایش سیاسی و انتقاد معنا ندارد، شما باید وطن و خاکی داشته باشی که بخواهی نظرت را بگویی! وطن مثل «تن» است و مدیران و سیاسیون لباسهایی هستند که روی این تن قرار میگیرند و بعد از مدتی عوض میشوند. من خودم بارها و بارها، انتقادهای تند و تیز داشتم و خیلی اوقات هم از همین صحبتهایم ضربه خوردم اما امروز دفاع از ایران را بالاتر از این مسائل میدانم.