میدان ساعت؛ قلب تپنده شهر

خبرگزاری بسیج، رقیه غلامی؛ تقریبا ۲۰ دقیقه از ساعت ۲۰ گذشته سر خیابان می رسم سوار تاکسی شوم، هوا کمی سرد ملس است و خبری از تاکسی نیست، متوسل به گوشی و گرفتن تاکسی آنلاین می شوم.

تا تاکسی آنلاین برسد، ایستگاه اتوبوس می ایستم و به رفت و آمد مردم در این ساعت شب و خودروهای عبوری نگاه می کنم، هر کدام با پرچمی از ایران یا پرچم امام حسین(ع) در حال حرکتند.

صدای مداحی آرام آرام از جایی دور شنیده می شود، دقت که می کنم صدا از سمت موکب تقاطع خیابان پایین تر ایستگاه اتوبوس است.

تاکسی می رسد، سوار می شوم و ظرف چند دقیقه تاکسی بین خودروهای دیگر با ترافیکی کند اما روان حرکت می کند، بیشتر خودروها یا پرچم دارند و یا تصویری از امام شهید روی شیشه پشتی خود، انگار مردم برای کاری متفاوت در حرکت هستند آن هم با گذشت ۴۵ روز از شهادت رهبرمان.

تاکسی پس از اولین چهارراه، مسیر خود را به سمت کمربندی پیش می گیرد، این سمت موکب دیگری پابرجاست و طلبه ای میکروفن به دست از مراجعه و استقبال افراد سالمند به پویش «جان فدا» می گوید، تاکسی رد شده و شنیدن ادامه آن ممکن نمی شود.

تقاطع کمربند میانی به ارتش دوباره حجم خودروها زیاد و پرچم دار هم زیاد دیده می شود، مسیری که به سمت ارتش و امتداد آن به میدان ساعت می رسد، محلی برای اجتماع و همبستگی مردم.

چراغ قرمز را رد می کنیم تا نزدیک باغشمال در میان انبوه خودروها با پرچم ها گم می شویم گویا کاروان خودرویی است.

چهارراه باغشمال به علت تجمع بسته است، تاکسی می پیچد و از سمت ۱۷ شهریور راه خود را می گیرد و می رود و من همچنان در میان این همه تصاویر دل انگیز حضور حماسی مردم در این ساعت از شب در می مانم.

از سمت کوچه مقصودیه به طرف خیابان بالاتر از عمارت ساعت که ماشین می پیچد، تعداد مردم از هر سمت و سو پرچم بر دوش، دست بچه در دست و شانه به شانه هم هر لحظه بیشتر می شود، پیاده می شوم تا شاید در میان این جمعیت استوار و عاشق کمی قدم بزنم.

تا موکب رسانه ای «امام شهید خامنه ای» محل قرار شبانه همکاران رسانه ای ام، چند قدمی باقی است با خودم می گویم اینجا مرکز تبریز است میدان ساعت؛ قلب تپنده شهر با مردمی که در خیابان های منتهی و دور از آن چون خونی در شریان های حیات آن جاری اند.