میعادگاه عهد
قزوین_ چهارده خرداد امسال، بغضی نشسته در گلوی ملتی است که هنوز باور نکرده چگونه ممکن است جای «پیرِ راهنمای روزهای سخت» اینچنین خالی بماند. سال گذشته، همین روزها، دلهایمان را آماده کرده بودیم تا طبق رسم هر سال، پای سخنرانی حضرت آقا در مراسم ارتحال امام بنشینیم؛ همان سخنرانیهایی که همیشه مثل ستون، مثل تکیهگاه، مثل چراغی در مه عمل میکرد.
اما تقدیر، قصه را طور دیگری نوشت. امروز هرچه به ۱۴ خرداد نزدیکتر میشویم، دلتنگی سختتر میشود، عمیقتر میشود، و نبودن ایشان، مثل یک جای خالی که هیچ چیز پرش نمیکند، خودش را نشان میدهد.
اما قصه ایران همیشه فقط قصه غم نیست. قصه ایستادن است. قصه برخاستن از زیر آوار داغها. قصه ملتی که حتی وقتی رهبرش را از دست میدهد، راهش را گم نمیکند. این روزها، در کوچهپسکوچههای شهر، در نگاه مردم، در پرچمهایی که آرام آرام برای مراسم ارتحال بالا میروند، یک پیام روشن دیده میشود: ایران ادامه دارد. راه ادامه دارد. عهد ادامه دارد.
امام خمینی(ره) انقلاب را بنا کرد؛ امام خامنهای آن را از میان طوفانها عبور داد. و امروز، ملت ایران وارثان این مسیرند. شاید همین است که دلتنگی ما را از پا نمیاندازد؛ تبدیلش میکند به مسئولیت. به بیداری. به ایستادگی. به اینکه بگوییم: «آقا! شما رفتید، اما ما هستیم. ما میمانیم. ما راه را رها نمیکنیم.»
این روزها، وقتی تصاویر سالهای گذشته را مرور میکنیم آن قامت آرام، آن صدای مطمئن، آن نگاه نافذ دل آدم میگیرد. اما همین دلگرفتن، همین اشک پنهانی، خودش نشانه عشق است. نشانه اینکه یک ملت، رهبرش را فقط بهعنوان یک مقام سیاسی نمیشناخت؛ او پدر بود، معلم بود، تکیهگاه بود. و حالا که نیست، نبودنش مثل داغ یک عزیز خانوادگی است.
اما ایران، سرزمین تناقضهای زیباست:
در اوج داغ، قویتر میشود.
در اوج تهدید، متحدتر میشود.
در اوج دلتنگی، مصممتر میشود.
امسال، سالگرد ارتحال امام خمینی(ره) با شهادت رهبر انقلاب گره خورده؛ و همین، مراسم را تبدیل کرده به یک «میعادگاه عهد». مردم نه فقط برای یاد امام، بلکه برای تجدید پیمان با هر دو امامِ انقلاب میآیند. با اشک، با بغض، با دلهایی که هنوز زخمیاند، اما خم نشدهاند.
در این روزها، تهدیدهای خارجی هم دوباره بلند شدهاند؛ همان صداهای تکراری، همان فشارها، همان دشمنیها. اما مگر این ملت کم تهدید دیده؟ مگر کم تحریم، کم جنگ، کم فتنه، کم داغ؟ هر بار ایستاده، هر بار قویتر شده، هر بار دشمن را ناامید کرده. امروز هم همین است. مردم ایران با همه غمها، با همه دلتنگیها، با همه زخمها، باز هم ایستادهاند. باز هم دارند این روزها را گرامی میدارند. باز هم دارند نشان میدهند که ایران، کشوری نیست که با رفتن یک نفر یا تهدید یک قدرت خارجی متوقف شود.
چهارده خرداد امسال، یک پیام روشن دارد:
رهبران میروند، اما راه میماند.
قامتها خم میشوند، اما ملت نمیافتد.
داغها سنگیناند، اما ایران مقتدر ایستاده است.
و شاید همین، بزرگترین میراث امام خمینی و امام خامنهای شهید باشد:
ملتی که یاد گرفته حتی در غم، قدرتمند باشد.
حتی در دلتنگی، امیدوار باشد.
حتی در نبودنها، ادامه بدهد.
امسال، وقتی مردم در مراسم ارتحال حاضر میشوند، هر قدمشان یک جمله نانوشته است:
«آقا! جای شما خالی است، اما راه شما پر رهرو.»
هادی انصاری
مدیرمسوول خبرگزاری بسیج
