
هجدهم ذیالحجه، روز اکمال دین و اتمام نعمت، امسال با سی و هفتمین سالگرد رحلت معمار کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی (ره)، همزمان شده است. تقارنی سرشار از پیام؛ روزی که پیامبر (ص) علی (ع) را به امامت نصب کرد و روزی که خمینی کبیر، احیاگر راستین ولایت فقیه، به ملکوت اعلی پیوست. این همزمانی، یادآور این حقیقت است که «غدیر» بیامام خمینی و «خط امام» بیغدیر، معنا نمیشود.
مردم ولایتمدار ایران، این روزها با حضور مقتدرانه در خیابانها و میادین، دو حماسه را یکجا رقم میزنند. از یک سو، با شعارهای «علی ولی الله»، جشنهای خیابانی و اطعام گسترده، بیعت خود را با مولی الموحدین (ع) و جانشین برحقش، رهبر معظم انقلاب، تجدید میکنند. از سوی دیگر، با حضور در مراسم بزرگداشت امام خمینی (ره) بر مزار نورانیاش، وفاداری خود را به راه و مکتب بنیانگذار جمهوری اسلامی به نمایش میگذارند. این حضور یکپارچه و خودجوش، پاسخی کوبنده به سناریوی شوم دشمن است که پس از رحلت امام و شهادت رهبرشهیدآقاسیدعلی خامنهای عزیز، بر ایجاد گسست میان ملت و ولایت شرط بسته بود.
و با انتخاب بجا و شایسته جانشین صالح آقا امام سیدمجتبی حسینی خامنهای دسیسه های دشمن ناکام شد.
خیابانهای ایران امروز نیز چون دیروز، مملو از مردمی است که فریاد «هیهات منا الذلة» سر میدهند و با مشتهای گرهکرده، پای عهد خود با خمینی کبیر و جانشینان برحقاش ایستادهاند. غدیر درس «اتحاد حول ولایت» میدهد و خرداد، درس «استمرار راه» را؛ ملت ایران، هر دو را با تمام وجود فریاد میزند. تا ظهور، این مسیر نورانی ادامه دارد.