به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز، مسلم کاظمی کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی آورده است که

طبیعت، آموزگاری است که درس هایش را نه در کتاب ها، بلکه در نبض تپنده دریاها و دشتها میآموزد.
میان آرامش ظاهری یک ساحل و هیاهوی سیاست در خاورمیانه، پیوندی پنهان وجود دارد.
حقیقت این است که بقای ما، نه در حذف رقیبان، بلکه در حفظ توازنی است که اجازه نمیدهد هیچ قدرتی به تنهایی بر دیگران چیره شود.
امروز، ورق خوردن تاریخ در خاورمیانه و گرایش همسایگان به صلح با ایران، ریشه در همین قانون خلل ناپذیر طبیعت دارد.
سالها پیش، دانشمندی به نام رابرت پاین در سواحل اقیانوس دست به آزمایشی عجیب زد، وی مشاهده کرد که در یک پهنه ساحلی، موجودات گوناگونی در کنار هم زندگی میکنند.
وی ستارههای دریایی را از آن محیط خارج کرد تا ببیند چه اتفاقی میافتد.
نتیجه تکان دهنده بود؛ با حذف ستاره دریایی، نوعی صدف خاص که پیش از آن توسط ستارهها شکار میشد، چنان بی رویه تکثیر شد که جای زندگی را برای تمام گونههای دیگر تنگ کرد و در مدت کوتاهی، نیمی از تنوع آن منطقه از بین رفت.
ستاره دریایی، با آنکه خود یک شکارچی بود، اما با کنترل جمعیت آن صدفهای سلطه جو، در واقع نگهبان زندگی و تنوع کل آن ساحل بود.
امروز در جغرافیای پرآشوب خاورمیانه، ایران دقیقا همان نقشی را ایفا میکند که ستاره دریایی در اقیانوس بر عهده داشت. کشورهایی نظیر عربستان، مصر، ترکیه و دیگر همسایگان که سالها در موضع رقابت یا حتی دشمنی با ایران بودند، اکنون به یک حقیقت بزرگ پی بردهاند.
آنها دریافتهاند که اگر ایران تضعیف شود یا از صحنه کنار برود، نه تنها آرامش برقرار نمیشود، بلکه یک خلا خطرناک ایجاد میگردد که راه را برای یکه تازی و غارتگری بی حد و مرز قدرتهای متجاوز باز میکند.
نگاهی به فجایع جاری در غزه و لبنان به خوبی نشان میدهد که در غیاب یک موازنه قدرتمند، چه سرنوشت شومی در انتظار ملتها است.
همراهی امروز کشورهای عربی و همسایگان با توافق ایران و آمریکا، نشان دهنده این بیداری است که ایران مقتدر، لنگرگاه ثبات منطقه است.
ایران با تکیه بر توان داخلی خود، به چنان سطح بالایی از قدرت بازدارندگی رسیده است که حتی قدرتهای بزرگ جهان نیز ناچار به پذیرش جایگاه آن شدهاند، این قدرت اکنون به جای آنکه تهدیدی برای همسایگان باشد، به سپری تبدیل شده است که از بلعیده شدن کل منطقه توسط یک قدرت واحد جلوگیری میکند.
خاورمیانه امروز دریافته است که صلح پایدار، میوه قدرت است، نه محصول تسلیم و همراهی رقبای دیروز با ایران، نه یک اتفاق ساده، بلکه ناشی از درک این واقعیت است که وجود یک ایران قوی و اثرگذار، بهترین تضمین برای امنیت خود آنها است.
آینده ما در گرو این نگاه تازه است؛ ایرانی که با اصلاح برخی سیاستهای جهانی، به دنبال رقابتی سالم و سازنده است، نه تنها برای خود، بلکه برای تمام منطقه، پیام آور عصری نو از آرامش و هم زیستی خواهد بود.