«جنگ رمضان»؛ روایت جنگ تحمیلی سوم در قالب یک بازی رومیزی
محمد ملامحمد بازی ساز بسیجی فردیسی، در گفتوگو با الهه ملاحسینی خبرنگار افتخاری خبرگزاری بسیج از البرز، از تولید نخستین بازی رومیزی «جنگ رمضان» خبر داد.
محمد ملامحمد بازی ساز فردیسی، تاکنون بازیهای متعددی تولید و روانه بازار کرده است.
جدیدترین اثر این هنرمند، یک بازی رومیزی با عنوان «جنگ رمضان» است؛ اثری که به گفته او میتواند نسل آینده را با روایت جنگ تحمیلی سوم آشنا کرده و آنها را در بازسازی و روایت دقیق آن یاری کند.
لطفا خودتان را معرفی کنید و از شروع مسیرتان در بازی سازی بگویید.
من محمد ملامحمد هستم، متولد ۱۳۷۲، از کودکی علاقه زیادی به ساختن و بازسازی چیزها داشتم.
قبل از اینکه وارد ساخت بازیهای دیجیتال بشوم، با کاغذ و وسایل ساده بازی میساختم.
بعد با کامپیوتر آشنا شدم و یاد گرفتم بازی کامپیوتری بسازم، از حدود سال ۱۳۸۵ وارد این مسیر شدم و تقریبا ۲۰ سال است که درگیر بازی سازی هستم.
چه تعداد بازی ساختهاید و چه تجربهای در انتشار آنها دارید؟
بیش از ۳۰۰ بازی ساختهام و از این بین حدود ۵۰ تا ۶۰ بازی منتشر شده است؛ بیشتر در کافه بازار و مایکت، بعضی بازیها هم به شکل کامپیوتری منتشر شدهاند، هرچند در ایران بستر انتشار بازیهای کامپیوتری خیلی قوی نیست.
آیا بازیهای موفق هم تولید داشتهاید؟
بله، چند بازی موفق داشتم، مثلا بازی «رئیسجمهور»، حدود یک میلیون نصب فعال داشت و بازی «مدیر تلویزیون» به حدود ۴۵ هزار نصب فعال رسید.
همچنین بازیهایی مثل «کاسب» هم تجربههای خوبی بودند، اما واقعیت این است که در صنعت بازی سازی معمولا یا شکست کامل است یا موفقیت بزرگ؛ حالت میانی خیلی کم داریم.
وضعیت صنعت بازی سازی در ایران را چطور میبینید؟
صنعت بازی سازی در ایران حمایت جدی ندارد، قبلا نهادهایی مثل بنیاد ملی بازیهای رایانهای فعالتر بودند، اما الان کوچکتر شدهاند، در حالی که این صنعت هم از نظر اقتصادی و هم فرهنگی بسیار مهم است و میتواند ارز آوری هم داشته باشد.
چرا فکر میکنید بازی سازی از نظر فرهنگی مهم است؟
چون بازیها روی ذهن و فرهنگ مخاطب تاثیر میگذارند، اگر بازیهای ایرانی با محتوای بومی بیشتر تولید شوند، بچهها به سمت بازیهای داخلی جذب میشوند.
این باعث میشود محتوای فرهنگی خودمان را بهتر منتقل کنیم و حتی آسیبهای فرهنگی کاهش پیدا کند.
درباره تجربه خودتان با مخاطبان چه نظری دارید؟
مخاطبان بازیهای ایرانی خیلی پیگیر هستند، مثلا منتظر آپدیتها میمانند و ارتباط خوبی برقرار میکنند.
این نشان میدهد اگر محصول خوب باشد، مخاطب هم وفادار است.
وضعیت بازیهای موبایلی و خارجی را چطور مقایسه میکنید؟
بازیهای خارجی از نظر تیم، امکانات و سرمایه بسیار جلوتر هستند، یک بازی خارجی شاید با ۳۰ نفر ساخته شود، اما ما در ایران معمولا با ۳ یا ۴ نفر کار میکنیم و امکانات محدود داریم.
تحریمها هم باعث شده انتشار جهانی سخت باشد.
درباره بازیهای رومیزی چه دیدگاهی دارید؟
به نظر من بازیهای رومیزی در ایران کمتر جدی گرفته شدهاند، در حالی که در کشورهای دیگر کافههای بازی زیاد است و مردم جمعی بازی میکنند.
این نوع بازیها تعامل اجتماعی را بالا میبرد، برخلاف بعضی بازیهای موبایلی که فردی هستند.
اخیرا روی چه پروژهای کار میکنید؟
مدتی است روی بازیهای رومیزی کار میکنم، مخصوصا بعد از اتفاقات اخیر مثل "جنگ رمضان"، به این فکر افتادم که میشود تجربههای اجتماعی و رسانهای را در قالب بازی رومیزی ارائه داد تا مخاطب بتواند بهتر با آن ارتباط بگیرد.
آینده بازی سازی در ایران را چطور میبینید؟
اگر حمایت جدی شود، ایران میتواند در حوزه بازیسازی خیلی اثرگذار باشد؛ هم در داخل کشور و هم حتی در سطح جهانی، ما از نظر خلاقیت و ایده کم نداریم، اما از نظر امکانات و حمایت عقب هستیم، اگر این فاصله کم شود، میتوانیم بازیهایی بسازیم که در دنیا دیده شوند.
