جان فدای کربلا
به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، برای او که از هنگام چشم گشودن بر جهان تا ظهر عاشورا دغدغهای جز فنای در ولایت در سر نداشته است، باید طور دیگری روضه خواند و گریست.
برای کسی که سالیان مدید توان بازوهای خویش را تحت ریاضت های استاد بی بدیل جنگاوری مولی الموحدین علی علیه السلام پرورش میداد و خود را برای یک روز در تمام عمرش مهیا می کرد عمق دردها را باید طور دیگری ادراک کرد.
شاهکاری که تمام لحظات حیاتش در این خلاصه میشد که تابع فرمان ولی و امامش باشد و صبح را به شب و شب را به صبح در دغدغه رضای امام میگذراند و تمام عمر چشم به روزی دوخته بود که پیش از به دنیا آمدنش پدرش برای به کار گرفتن او در آن روز در انتخاب مادر او وسواسی کم نظیر را به خرج داده بود.
برای کسی که لحظه لحظه نفسهایش برای رضایت سیدالشهداء(ع) بود، مصیبت و بلای عظیم آن بود که نتواند دستور آب آوردن به خیام را به سرانجام برساند.
آری بزرگترین مصیبت در قلب ولی خدا خوف از کوتاهی در مسیر ولایت امام است.
از قدرت درک و فهم وهم ما هزاران سال بدور است که متوجه شویم شاید آن تیرها و عمودها و شمشیرها به یاری قلب بریان و جگر سوخته قمر منیر بنی هاشم آمدند تا از آن آتش فشانی که عنقریب بود تمام جهانها در آن بسوزند او و جهانیان را نجات دهند.
آن هنگام که فوارههای آتشفشان اندرونش با طنین یا اخا ادرک اخاک لرزه بر اندام تاریخ انداخت در عطش دیدار سیمای حسین (ع) در حالی که از او راضی است بریان جگر گشته بود.
مهمتر از گریستن برای او، آموختن از اوست که نفسی در زندگی نکشید الا اینکه در آن امام را اولویت خویش قرار داده بود.
مساوات با اباعبدالله الحسین(ع) تنزل مقام او بود، بلکه عمری را به مواسات با حسین (ع) سپری کرده بود.
ماه بنی هاشم هر آنچه داشت در راه سیدالشهدا(ع) فدا کرد و از این رو است که مشرف به مقام «بنفسی انت» از جانب رحمت واسعه خدای علی اعلی شد و تا روز قیامت و پس از آن اولیای کملین و عرفای حقه، حسرتکش مقام شهودش خواهند بود.
آنان که با ابالفضل العباس(ع) قدم سلوک برمی دارند، مسیر«احلی من العسل» را خواهند چشید...
یا قطیع الکفین
بحق اخیک الحسین
اشفع لنا عند اخیک الحسین
انتهای پیام/
