آنکه زخمی شد، ایران بود
آنکه زخمی شد، ایران بود
محمد پور خوشسعادت
گاهی یک صحنه، از هزار تحلیل رسواتر است.
در حرم سیدالشهدا(ع)، زائران عراقی از نماینده رسمی جمهوری اسلامی ایران استقبال میکنند؛ اما همزمان، عدهای از ایرانیان با شعارهای تند، تصویری از شکاف و بیتدبیری به نمایش میگذارند.
آنکه در این میان زخمی میشود، نه یک وزیر، که ایران است.
مسئله، دفاع از یک شخص نیست؛ دفاع از یک قاعده است.
وزیر امور خارجه، هر که باشد، بیرون از مرزهای کشور، نماینده جمهوری اسلامی ایران است.
اگر نقدی هست، جای آن رسانه، دانشگاه، مجلس و گفتوگوست؛ نه صحن حرم امام حسین و نه مقابل چشم ملتهایی که رفتار ما را به حساب ایران میگذارند.
انقلابیگری را با بلندی صدا نمیسنجند؛ با درستیِ تشخیص میسنجند.
هر فریادی، فریاد انقلاب نیست. گاهی هیجان، همان کاری را با اعتبار کشور میکند که دشمن آرزوی آن را دارد.
مرز میان مطالبهگری و خودزنی، تنها یک کلمه است: عقلانیت.
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به انقلابیگریِ عاقلانه نیاز دارد؛ به فهم، به خویشتنداری و به مسئولیتی که بداند هر رفتار، یا بر اقتدار ایران میافزاید یا زخمی تازه بر پیکر آن مینشاند.
و چه درست گفتهاند
دشمنِ دانا بلندت میکند،
بر زمینت میزند نادانِ دوست.
