
به گزارش خبرگزاری بسیج گیلان،مرزهای جغرافیایی در برابر این سوگ، رنگ باختهاند و جغرافیا، جای خود را به «هویت» داده است.
امروز، ایران در حال برگزاری مراسم سوگواری نیست؛ امروز ایران میزبان است، امروز ایران شاهد تجدید بیعت است؛ و مهمانانی که از جبهههای پراکنده سراسر جهان، نه فقط برای وداع، به حکم فرمان استقامت، راهی ایران شدهاند تا نشان دهندکه با رفتن یک پیکر، مسیر هدایت، از میانِ خون و ایمان، باز هم روشنتر از همیشه است.
حضور چنین مهمانانی ازسرِ «اطاعت» است برای فرمانِ تجدیدِ بیعت هرچند در میان غبارِ مصیبت.
آنها در خاک ایران، در آستانهی این میعادگاه ایستادهاند تا ثابت کنند که پیوند میانِ رهبر شهید و رزمندگان، فراتر از پیمانهای سیاسی و قراردادی است؛ این پیوندی است که با خون نوشته شده و با میثاق جهانی، ابدیت یافته است.
مهمانان از نزدیک حضورمتحدانه بیش از ۱۲۰ شب ایران را میبینند، در برابر جهانی که به دنبال یافتنِ نقطه ضعف در بدنه مقاومت است، اما ایران با مشتهای گرهکرده و دلهای استوار، تصویری متفاوت از «مصیبت» را میخواهد ترسیم کند؛ تصویری که در آن، سوگ با استقامت گره خورده است.
اینجا یعنی ایران هر اشکِ ریخته شده، قطرهای از دریایِ عزمِ ملی و بینالمللی است که در راهِ حفظِ این مسیرِ پرپیچ و خم، روان شده است.
در این صحنه، مرز میان ملت ایران و مهمانان بینالمللی مقاومت، محو شده است. مشتهای گرهکردهی مردم ایران، همسوی با مشتهای رزمندگان جبهه مقاومت، در هوا تکان میخورند؛ گویی یک پیکر، یک اراده و یک هدف را در سراسر جهان به نمایش گذاشتهاند.
این همسویی، پیامی به جهانیان است که مصیبت ایران، مصیبت کل جبههی حق است و سوگ این رهبر، به معنای بیداری تمام جبهههاست.
این سوگواریِ فراملی به ظاهر پایان، اما یک «تثبیت» بزرگ است. جهان امروز در ایران ایستاده است تا گواهی دهد که مسیرِ ۴۷ ساله مقاومت، نه تنها با این مصیبت متزلزل نشده، بلکه با این میثاقِ جهانی، تثبیت و ریشهدارتر شده است.
آری امروز، ایران میزبانِ جهانی است که برای تجدیدِ عهد با رهبر و شهید آمده است؛ جهانی که میداند این مسیر، با خون آغاز شده و با ایمان، تا ابد ادامه خواهد یافت.




