آخرین بدرقه، آغاز یک عهد تازه

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، گاهی نبودن یک نفر، فقط خالی شدن یک جایگاه نیست؛ انگار ستونی از دل تاریخ برداشته می‌شود، سایه‌ای از سر یک ملت کم می‌شود و بغضی آرام، در گلوی زمان می‌نشیند.

امام سیدعلی خامنه‌ای(ره)، برای ما تنها یک نام نبود؛ چراغ راهی بود که از روزهای سخت و طوفانی این سرزمین، تا امروز ایران اسلامی، مسیر را نشان می‌داد. از روزگاری که دل‌ها با ایمان زنده بود و دست‌ها برای ساختن آینده‌ای روشن گره می‌خورد، تا سال‌هایی که دشمنی‌ها، تحریم‌ها، فتنه‌ها و تلخی‌ها یکی پس از دیگری آمدند؛ همیشه رهنمودهای او مثل صدایی مطمئن در میان غبارها شنیده می‌شد.

امروز که سخن از نبود اوست، دل‌ها باور نمی‌کنند. گویی هنوز باید صدایش از میان سکوت بلند شود، هنوز باید کلامش دل‌ها را آرام کند، هنوز باید در لحظه‌های تردید، نگاه‌ها به سمت همان چراغ روشن برگردد. نبود رهبر، نبود یک صدا نیست؛ نبود یک تکیه‌گاه است، نبود دعایی است که پشت سر مردم بود، نبود نگاهی است که برای فردای ایران اسلامی امید می‌کاشت.

نماز بر پیکر او، تنها یک آیین نبود؛ لحظه‌ای بود که اشک و ایمان در کنار هم ایستادند. صف‌های مردم، صف‌های دل‌شکسته‌ای بود که هر کدام خاطره‌ای از هدایت، صبر و ایستادگی را در سینه داشتند. تشییع او، تشییع یک پیکر نبود؛ بدرقه‌ یک فصل بزرگ از تاریخ بود. مردمی که آمده بودند، تنها برای خداحافظی نیامده بودند؛ آمده بودند بگویند راهی که با رهنمودهای او شناخته‌اند، در دل‌هایشان خاموش نخواهد شد.

از قدیم تا امروز، این سرزمین روزهای بسیاری دیده است؛ روزهای خوف، روزهای امید، روزهای ایثار، روزهای امتحان. اما ایران اسلامی همیشه با ایمان مردمش زنده مانده است. اگر روزگاری دستی پرچم را بالا گرفت، امروز هزاران دست باید آن را نگه دارند. اگر روزی کلام رهبر، دل‌ها را جمع می‌کرد، امروز یاد او باید دل‌ها را بیدارتر، متحدتر و وفادارتر کند.

روزگار جدید ایران اسلامی شاید با بغض آغاز شود، اما نباید با ناامیدی ادامه پیدا کند. این ملت، یاد گرفته است که از دل داغ‌ها برخیزد، از میان اشک‌ها عهد ببندد و از فقدان‌ها، مسئولیت بسازد. نبود رهبر، آزمونی بزرگ برای دل‌هایی است که سال‌ها با رهنمودهای او راه را شناخته‌اند.

امروز ما مانده‌ایم و یاد او؛ ما مانده‌ایم و نمازهایی که با اشک خوانده شد؛ ما مانده‌ایم و خیابان‌هایی که در تشییع، به رودخانه‌ای از عشق و وفاداری تبدیل شدند؛ ما مانده‌ایم و ایران اسلامی، که هنوز چشم به ایمان فرزندانش دارد.

خدایا، آن‌که سال‌ها برای عزت این ملت دعا کرد، امروز مهمان رحمت توست.

دل‌های ما را در این فقدان آرام کن، راه ما را روشن نگه دار و به مردم این سرزمین صبر، بصیرت و استقامت عطا کن.

رهبر اگر از میان ما رفته باشد، راهش نباید از دل ما برود.

چراغ اگر از قاب چشم پنهان شود، نورش می‌تواند در جان یک ملت بماند.

خبرنگار: سعیده کیانپور

انتهای پیام/