سایه کربلا در سیل جمعیت: تسلایی برای قرنها تنهایی
مرتضی رجاقمی دبیر بنیاد حقوق و فناوری بسیج حقوقدانان فارس در دلنوشته ای، سیل جمعیت تشییع کنندگان رهبر شهید را تسلایی برای قرن ها تنهایی شیعه عنوان کرد. متن این دلنوشته بدین شرح است:
تاریخ شیعه، تاریخِ تنهاییهاست. امامحسین(ع) در کربلا، امام علی(ع) در کوفه، حضرت زهرا(س) در مدینه، قرنها، شیعه در حسرتِ آن روزی ماند که کاش کسی بود، کاش جمعیتی میآمد، کاش این تنهایی شکسته میشد.
روزی که در خیابانهای نجف و کربلا، دریایی از انسان بر شانههای خود پیکر رهبر شهیدمان را حمل کردند، این استقبال بینظیر، این جمعیتی که چشم از دیدنش سیر نمیشود، شاید فقط شاید گوشهی کوچکی از آن دِینِ تاریخی بود دِینی به ائمه اطهار که در غربت تشییع شدند .
این جمعیت میلیونی، این سیل اشک و شعار، پاسخی است دیرهنگام به سؤالی که قرنها بر دل تشیع سنگینی میکرد: «چرا کسی نیامد؟» امروز آمدند. برای رهبر شهید امام خامنه ای آمدند، اما در دل هرکدامشان، سایهای از کربلا بود، و زمزمهای که میگفت: کاش این جمعیت آنروز بود.
و شاید تسلی شیعه همین باشد: که این عشقِ انباشته، این وفاداری ای که نسلاندرنسل در سینهها مانده، یکبار دیگر راهی برای بروز پیدا کرد.
شاید اینجاست راز آن جمعیت میلیونی مردمی که در گرمای طاقتفرسا، در ازدحامی که نفس را میگیرد، باز هم میآیند و میایستند، نه از سرِ تکلیف، که از سرِ عشق. عشقی که ریشه در دلتنگیِ تاریخی دارد.
وقتی جمعیت انبوه را دیدم که پیکر رهبر شهیدمان را با اشک و شور بدرقه میکنند، ناخودآگاه ذهن به عقب برمیگردد: به مدینهای که در تشییع زهرا(س) سکوت کرد، به کوفهای که علی(ع) را تنها گذاشت، به کربلایی که هیچ یاوری از راه نرسید. و این مقایسه، تسلیبخش هم هست. گویی تاریخ، اینبار، آینهای برابر ما گذاشته و میگوید: نگاه کن، اینبار آمدید.
البته میدانیم که هیچ جمعیتی، هیچ عزایی، هیچ سیل انسانی، جای خالیِ آن روز ها را پر نمیکند. این دِین، دِینی ابدی است؛ نه با یک تشییع تسویه میشود، نه با هزار تشییع. اما شاید فلسفهی وجودیِ این استقبالهای بینظیر همین باشد: یادآوری مداوم اینکه «ما فراموش نکردهایم»، و تلاشی جمعی برای اینکه دیگر هیچ حسینی در این امت تنها نماند.
انتهای پیام/
