انتقام، خط و نشان مردم در تشییع امام شهیدشان

قزوین_ «انتقام»؛ شاید پرتکرارترین واژه‌ای بود که در روز تشییع رهبر شهید بر زبان مردم جاری شد. واژه‌ای که از میان اشک‌ها عبور می‌کرد، از میان پرچم‌های برافراشته می‌گذشت و در خیابان‌هایی که مملو از عزاداران بود، بارها و بارها تکرار می‌شد. گویی مردم آمده بودند تا بگویند این تشییع، آغاز مسوولیتی است که آن را بر دوش خود احساس می‌کنند.

در تاریخ ایران، تشییع شهیدان همواره فراتر از یک مراسم سوگواری بوده است. هر بار که پیکر شهیدی بر شانه مردم قرار گرفته، بی‌شک آن جمعیت آمده تا با حضور خود سخنی بگوید. این بار نیز خیابان‌ها شاهد فریادهایی بودند که یک مضمون مشترک داشت، «انتقام».

شعارها، بیش از آنکه کلمات باشند، روایت احساسات مردمی بودند که فقدان رهبر شهیدشان را زخمی بر پیکره عزت و اقتدار کشور تلقی می‌کردند. از همین رو، واژه «انتقام» در میان آن جمعیت، نماد مطالبه‌ای بود که شرکت‌کنندگان در مراسم بر زبان می‌آوردند و آن را بخشی از پاسخ به این زخم می‌دانستند.

تشییع آن روز، تصویری متفاوت از نسبت مردم با رهبران شهیدشان به نمایش گذاشت. بسیاری انتظار داشتند خیابان‌ها فقط از بغض و اندوه لبریز باشد اما آنچه دیده شد، آمیزه‌ای از سوگ، خشم و عزم بود. اشک‌ها جاری بود، اما همزمان شعارها نیز با قدرت طنین می‌انداخت. گویی مردم می‌خواستند اعلام کنند که شهادت، اگرچه داغی بزرگ بر دل‌ها می‌گذارد، اما اراده آنان را نیز برای ادامه راه استوارتر می‌کند.

در فرهنگ این سرزمین، خون شهید همواره با مسوولیت همراه بوده است. مسوولیتی که تنها بر دوش مسوولان قرار نمی‌گیرد، مردم نیز خود را در برابر آن صاحب نقش می‌دانند. حضور میلیونی آنان در مراسم تشییع رهبر شهید را می‌توان از همین منظر نیز خواند، حضوری که در آن، جمعیت تلاش می‌کرد پیام خود را با صدایی بلند به دوستان و دشمنان برساند. خیابان‌های آن روز صحنه انتقال یک پیام بود. پیامی که در شعارهای مردم، در پرچم‌های برافراشته، در مشت‌های گره‌کرده و در چهره‌های اشک‌آلود دیده می‌شد. آنان با زبان حضور گفتند که شهادت رهبرشان را فراموش نخواهند کرد و آن را نقطه پایانی بر مسیر او نمی‌دانند.

شاید سال‌ها بعد، مورخان درباره ابعاد مختلف آن تشییع بنویسند؛ از شمار جمعیت، از شکوه مراسم و از تصاویر ماندگارش. اما آنچه بیش از هر چیز در حافظه تاریخ باقی خواهد ماند، صدایی است که از دل آن جمعیت برخاست؛ صدایی که در میان اشک‌ها، یک واژه را بارها تکرار می‌کرد؛ «انتقام».

سهیلا عـظیمی

انتهای پیام/۱۰۱۰