حبشی؛ روستایی که با اقتصاد مقاومتی و تولید موسیر جان میگیرد
به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، روستای حبشی اسدآباد این روزها بیش از گذشته میتواند به عنوان نمونهای از پیوند تولید، اقتصاد مقاومتی، گردشگری و اشتغال روستایی مطرح شود؛ روستایی که محصولی بومی مانند موسیر در آن از یک محصول کشاورزی فراتر رفته و با ثبت نشان جغرافیایی، ظرفیت تبدیل شدن به یک برند اقتصادی را پیدا کرده است.
علی سرخوش، مدیر جهاد کشاورزی اسدآباد، در جمع خبرنگاران از ثبت نشان جغرافیایی موسیر روستای حبشی خبر داد و گفت: هر سال حدود ۷۰ هکتار از مزارع شهرستان، بهویژه در روستای گردشگری حبشی، به کشت موسیر اختصاص مییابد و در سال جاری نیز بیش از ۱۵۰۰ تن موسیر از سطح مزارع شهرستان برداشت شده است.
به گفته وی، حبشی به دلیل سطح زیرکشت و تولید موسیر، یکی از قطبهای مهم تولید این محصول در استان همدان به شمار میرود و همین ظرفیت، اهمیت ثبت نشان جغرافیایی موسیر حبشی را دوچندان میکند؛ چراکه یک محصول زمانی میتواند به موتور محرک اقتصاد محلی تبدیل شود که علاوه بر تولید، هویت و بازار مشخص داشته باشد.
این اتفاق را میتوان در چارچوب اقتصاد مقاومتی نیز مورد توجه قرار داد؛ اقتصادی که بر ظرفیتهای بومی، توان تولیدکنندگان و استفاده حداکثری از منابع داخلی تکیه دارد. موسیر حبشی در صورتی که مسیر خود را از مزرعه تا فرآوری، بستهبندی و بازار طی کند، میتواند ارزش افزوده بیشتری برای کشاورزان و مردم منطقه ایجاد کند.
از سوی دیگر، بخشدار پیرسلمان نیز عنوان کرده بود:٫ «محصول موسیر حبشی پس از فرآوری توسط کشاورزان منطقه به عراق و استانها و شهرستانهای همجوار ارسال میشود»؛ بنابراین ظرفیت صادراتی این محصول نیز وجود دارد و توسعه فرآوری و بستهبندی میتواند سهم بیشتری از بازار را نصیب تولیدکنندگان منطقه کند.
در همین راستا، برنامهریزی برای ایجاد خوشه صنعتی تولید، فرآوری و بستهبندی موسیر و گیاهان دارویی در حبشی میتواند یکی از حلقههای مهم این زنجیره باشد. اگر این برنامه به مرحله اجرا برسد، تولید موسیر دیگر صرفاً به فروش محصول خام محدود نخواهد شد و میتواند زمینهساز ایجاد مشاغل جدید در روستا شود.
اما داستان حبشی فقط داستان موسیر نیست. این روستا از سال ۱۳۸۶ به عنوان روستای هدف گردشگری معرفی شده و در کنار باغها، چشمهها، قناتها و طبیعت منطقه، محصولات کشاورزی و خوراکیهای محلی نیز میتوانند بخشی از جاذبه گردشگری آن باشند.
اینجا دقیقاً همان نقطهای است که تولید و گردشگری میتوانند یکدیگر را تقویت کنند. گردشگری روستایی اگر به درستی مدیریت شود، بازار محصولات محلی را توسعه میدهد و از سوی دیگر، محصولات بومی مانند موسیر میتوانند بهانهای برای حضور گردشگران در روستا باشند.
البته یک خلأ مهم همچنان وجود دارد. بر اساس اعلام مدیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی اسدآباد، حبشی با وجود قرار گرفتن در فهرست روستاهای هدف گردشگری، هنوز خانه بومگردی ندارد. دو سرمایهگذار برای ایجاد خانه بومگردی اعلام آمادگی کردهاند و حمایت از این سرمایهگذاری میتواند یکی از گامهای ضروری برای تکمیل زنجیره گردشگری روستا باشد.
از سوی دیگر، اجرای پروژههای بهسازی و سنگفرش معابر نیز در دستور کار قرار گرفته است؛ اقدامی که میتواند چهره روستا را برای حضور گردشگران آمادهتر کند، اما توسعه گردشگری نیازمند مجموعهای از اقدامات همزمان در حوزه اقامت، معرفی، خدمات، حملونقل و ایجاد بازارچه و عرضه مستقیم محصولات است.
در چنین شرایطی، ثبت نشان جغرافیایی موسیر حبشی را باید آغاز یک مسیر دانست، نه پایان آن. این نشان زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهد که تولیدکننده از آن بهره اقتصادی ببرد، فرآوری در منطقه توسعه پیدا کند، بستهبندی استاندارد شود، بازارهای جدید شکل بگیرد و درآمد حاصل از این زنجیره به اقتصاد روستا بازگردد.
حبشی ظرفیت آن را دارد که از یک روستای تولیدکننده موسیر به یک برند کشاورزی و گردشگری در استان و حتی کشور تبدیل شود. سخنان مدیر جهاد کشاورزی درباره سطح کشت، میزان تولید و ثبت نشان جغرافیایی، در کنار ظرفیت گردشگری و برنامههای فرآوری، نشان میدهد زیرساختهای اولیه این مسیر وجود دارد.
اکنون مهمترین مطالبه این است که این ظرفیتها در کنار یکدیگر قرار گیرند؛ موسیر، فرآوری، بستهبندی، صادرات، گردشگری و بومگردی. اگر این حلقهها کامل شود، حبشی میتواند نمونهای عملی از اقتصاد مقاومتی باشد؛ اقتصادی که از زمین و توان مردم آغاز میشود و با تولید، اشتغال و ارزش افزوده به خود روستا بازمیگردد.
خبرنگار: علی اکبری ساجد
انتهای پیام/
