وقتی ارس سنگر جان می شود 

خبرگزاری بسیج، رقیه غلامی؛ در تاریخ کشورمان از دیرباز مقاومت و ظلم ستیزی از مولفه های مهم در حفظ تمامیت ارضی آن بوده و خطه آذربایجان نیز در این خصوص به عنوان پرچمدار و پیشتاز هماره کارنامه درخشانی داشته است.

خطه ای که هر گوشه آن از جنگل های ارسباران گرفته تا رود خروشان ارس در برگ برگ تقویم خود روزهای ایستادگی در برابر ظلم را بارها ثبت و تکرار کرده است.

آری ارس این سنگر مقاومت و ایستادگی که جان ایران عزیز را بارها در برهه های مختلف در بزنگاه ها حفظ کرده و نجات داده است گوشه ای از خطه زرخیز آذربایجان است، گوشه ای که در آن نه تنها سه سرباز در برابر روس ها ایستادند بلکه در قسمتی دیگر با عنوان جزیره شماره ۱۳۰ یک ارتشی به نام ستوان یکم کثیری با همراهی سربازی فداکار نیز پرچم ایران را در میان سیل خروشان ارس برای اثبات حقانیت کشورمان و حفظ حدود و ثغور آن برافراشتند.

جزیره ای که به نام آن ارتشی؛ «کثیری» نام گرفته است تا تاریخ آذربایجان به یاد داشته باشد که چگونه نورالله کثیری در جریان مالکیت این جزیره پس از جنگ جهانی دوم و تعیین حدود مرزی ایران و شوروی سابق که به عنوان نقشه بردار لشکر تبریز در کنار هیات مشترکی برای این امر حضور داشت توانست در مناطقی از رودخانه ارس که چند شاخه بود و قسمت عمیق آن مبنای مرز است، دل به دریا بسپارد و وارد آب های خروشان ارس شود.

رودخانه ای که وقتی با اسب وارد آن و در میانه آن گرفتار شد ولی سرباز دیگری به مددش شتافت و او را نجات داده و با همراهی هم پرچم ایران را برافراشته و توجه هیات شوروری سابق را جلب کرده و مالکیت جزیره را از آن کشورمان کردند.

آری ارس گوشه ای ایران جان است با همه زیبایی های طبیعی و گردشگری که در آن دیده می شود، تاریخ گهرباری از رشادت ها نیز در سینه خود دارد، رشادت هایی که اکنون امتداد یافته است برای سربلندی و اقتدار کشورمان.