پاوه؛ جایی که خون شیعه و اهل‌سنت به هم رسید

۹ مزار در دل پاوه، روایت روزهایی است که فاصله میان زادگاه‌ها رنگ باخت؛ مردانی از شهرهای دور آمدند و خون شیعه و اهل‌سنت در دفاع از این شهر و ایران، در یک خاک به هم رسید.

به گزارش خبرگزاری بسیج از پاوه، در ورودی شهر، جایی در مجاورت بیمارستان قدس، ۹ مزار کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ نام‌هایی که برخی از تهران آمده‌اند، یکی از کرج و دیگری از نهاوند. صاحبان این نام‌ها مرداد ۱۳۵۸ برای دفاع از پاوه به این شهر آمدند، اما بازنگشتند و همان‌جا ماندگار شدند.مرداد ۱۳۵۸ برای پاوه فقط یک مقطع تاریخی نیست؛ بخشی از هویت این شهر است. روزهایی که پاوه در محاصره نیروهای مسلح ضدانقلاب قرار داشت و مردم، نیروهای بومی و رزمندگانی که از دیگر نقاط کشور خود را به منطقه رسانده بودند، در کنار یکدیگر از شهر دفاع می‌کردند.در میانه این درگیری‌ها، بیمارستان پاوه نیز به یکی از کانون‌های اصلی حوادث تبدیل شد؛ مرکزی که قرار بود مأمن مجروحان و بیماران باشد، اما در روزهای محاصره به محل حضور تعدادی از مدافعان شهر نیز تبدیل شد.

بیمارستانی که از درمانگاه به خط مقدم رسید

بیمارستان پاوه در سال ۱۳۴۷ با ظرفیت ۲۱ تخت احداث شده بود و تا سال ۱۳۵۸ ظرفیت آن به ۶۰ تخت افزایش یافته بود؛ اما در روزهای بحرانی مرداد آن سال، این مرکز درمانی دیگر تنها محل مداوای مجروحان نبود و بخشی از دفاع از شهر در اطراف آن جریان داشت.محسن معاذی در گفت‌وگو با خبرنگار فارس با اشاره به حوادث مرداد ۱۳۵۸ اظهار کرد: در جریان محاصره پاوه، بیمارستان شهر علاوه بر فعالیت درمانی، محل حضور تعدادی از مدافعان بود و با شدت گرفتن درگیری‌ها، این مرکز در ۲۶ مرداد سقوط کرد.وی افزود: در این حادثه ۲۵ نفر از پاسداران مدافع بیمارستان به شهادت رسیدند که تعدادی از آنها مجروح بودند و توانایی دفاع از خود را نداشتند؛ بر اساس گزارش‌های تاریخی، شماری از آنان پس از خروج از بیمارستان در پشت دیوار این مرکز هدف گلوله قرار گرفتند.به گفته معاذی، همزمان با درگیری در بیمارستان، دو موضع دیگر مدافعان یعنی خانه پاسداران و پاسگاه ژاندارمری نیز تحت فشار قرار داشتند و درگیری‌ها تا ساعات پایانی شب ادامه پیدا کرد.صبح ۲۷ مرداد اما شرایط وارد مرحله دیگری شد؛ پیام تاریخی امام خمینی(ره) برای حرکت نیروهای مسلح به سوی پاوه از رادیو پخش شد؛ پیامی که نقطه عطفی در روند حوادث آن روزها بود.

۹ نام از سه شهر؛ یک مزار در پاوه

در میان شهدای آن روزها، ۹ رزمنده غیربومی نیز قرار دارند؛ مردانی که از شهرهای دیگر کشور خود را به پاوه رسانده بودند و پس از شهادت، در همان شهری که برای دفاع از آن آمده بودند، به خاک سپرده شدند.نام هفت نفر از این شهدا با تهران گره خورده است: ناصر صادقی، احمد انصاری، حمید پاشازاده، سیداحمد حسینی، ذبیح‌الله مظفری، سیاوش وصال و محمدعسکری قهی.علی رمضان‌پور از کرج و طهماسب وندالوند از نهاوند نیز در میان این ۹ شهید قرار دارند.امروز مزار این شهدا در یادمان شهدای پاوه و در مجاورت بیمارستان قدس قرار دارد؛ مکانی که برای مردم پاوه تنها یک آرامگاه نیست، بلکه بخشی از حافظه تاریخی شهر را در خود جای داده است.

«خون شیعه و اهل‌سنت در پاوه کنار هم بر زمین ریخت»

حاج ماموستا ملا قادر قادری، امام جمعه پاوه، در گفت‌وگو با خبرنگار فارس با اشاره به جایگاه این شهدا در تاریخ شهر اظهار کرد: این شهیدان از شهرهای دیگر کشور به پاوه آمدند تا در کنار مردم منطقه از شهر دفاع کنند و خون آنان در کنار خون شهدای بومی پاوه بر زمین ریخته شد.وی افزود: مزار این شهیدان بخشی از تاریخ مشترک مردم منطقه است و در این سرزمین، خون شیعه و اهل‌سنت در کنار یکدیگر برای دفاع از ایران و انقلاب اسلامی بر زمین ریخته شد.امام جمعه پاوه با تأکید بر ضرورت انتقال این وقایع به نسل‌های جدید، یادآور شد: مقاومت پاوه در مرداد ۱۳۵۸ با حضور مردم منطقه و نیروهای بومی و غیربومی شکل گرفت و پیام تاریخی امام خمینی(ره) نیز در شکستن محاصره شهر نقش تعیین‌کننده‌ای داشت.

۹ مزار و یک روایت مشترک

سال‌ها از آن روزها گذشته است، اما ۹ مزار همچنان در مدخل پاوه، بخشی از آن روایت را حفظ کرده‌اند؛ نام‌هایی که از تهران، کرج و نهاوند آمده‌اند و حالا در خاک اورامانات آرام گرفته‌اند.این یادمان در سال‌های پس از آن حادثه به یکی از نقاط شناخته‌شده شهدای پاوه تبدیل شد. رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در ششمین روز از سفر خود به استان کرمانشاه، در ۲۵ مهر ۱۳۹۰، در یادمان شهدای پاوه حضور یافتند و پس از زیارت مزار ۹ شهید آرمیده در این مکان، به مقام شهدای انقلاب اسلامی ادای احترام کردند.امروز اگرچه خیابان‌ها و ساختمان‌های پاوه چهره‌ای متفاوت با مرداد ۵۸ دارند، اما در مجاورت بیمارستان قدس، ۹ مزار هنوز روایت آن روزها را بازگو می‌کنند؛ روایت رزمندگانی که فاصله میان زادگاه و میدان دفاع را کنار گذاشتند و به شهری آمدند که خانه‌شان نبود، اما سرانجام خاکش آرامگاهشان شد.