لزوم چکش کاری طرح « تشکیل زندگی نیمه مستقل»

به گزارش سرویس بسیج جامعه زنان کشور خبرگزاری بسیج،در امر ازدواج ، بین اکثر خانواده های ایرانی، مرسوم است که دوره بسیار محدودی را به نامزدی اختصاص دهند و بلافاصله بعد از تحقیق و انجام مراحلی چون آزمایشات و .. به سرعت سفره عقد را چیده و دختر و پسر را به هم محرم می کنند.
بیشتر بخوانید:
طولانی شدن دوران عقد، از کارکرد این دوره می کاهد
با بالارفتن مخارج ازدواج برای هر دو خانواده دختر و پسر و همچنین کم شدن دغدغه های فکری دو خانواده مخصوصا خانواده دختر بعد از محرم شدن زوج، در بسیاری از مواقع به قصد آشنایی بیشتر دختر و پسر، دوران عقد طولانی می شود و این امر در حالی صورت می گیرد که داماد جوان، عروس را همسر شرعی خود دانسته و خواستار روابط زناشویی (hard) با اوست و عروس هم بنابر عرف حاکم بر جامعه در تمکین کردن این خواسته مرد دچار دودلی و نارضایتی است و اگر تمکینی هم صورت گیرد با رضایت کامل نخواهد بود.
این شرایط که برای بسیاری از زوج ها در دوران عقد پیش می آید، یکی از دلایل مهم بگومگوها و دلخورها و دلسردی ها است که با توجه به زندگی نیمه مستقلی پیش روی زوج یعنی معلق بودن بین وضعیت فرزندی خانوده و همسری، فشارهای روحی بسیاری را بر دو طرف وارد می کند. حال هرچه این وضعیت طولانی تر شود قطعا آسیب ها و پیامدهای آن نیز بیشتر و عمیق تر خواهد بود.
نکته اولی که در این زمینه باید یادآور شد این است که دوران عقد به هیچ وجه کارکرد شناخت دختر و پسر از یکدیگر را ندارد بلکه دورانی شبیه سازی شده از زندگی مشترک است که زوج بیاد در آن خود را برای آغاز زندگی زیر یک سقف آماده کنند، در واقع باید شناخت خود را تعمیق و شرایط را برای آغاز زندگی مشترک فراهم کنند.
مسئله بعد نیز قائل شدن تفاوت های مهم بین دوران عقد و تشکیل زندگی مشترک است. یکی از این تفاوت ها میزان روابط جنسی زن و مرد است. برخی از جوانانی که دوران عقدشان طولانی تر از یک سال و نیم می شود، صحبت از کم شدن جاذبه های شان برای یکدیگر، کم رنگ شدن هیجانات برای مستقل شدن و بلاتکلیفی .. می کنند، تجربه نشان می دهد هر چه روابط این زوج عمیق تر (haed) باشد این احساس بیشتر و بیشتر خواهد بود.
زینب اسدی، مشاور خانواده در این زمینه به خبرنگار طنین یاس به زوج های جوانی که دوران عقد را سپری می کنند توصیه کرد که روابط و رفتارهای خود را تا زمانی که زیر یک سقف نرفته اند، کنترل کنند، در مورد نیازهای جنسی خود صحبت کنند اما یکدیگر را به شدت تحریک نکنند! در صحبت های خود برای معاشقه نیز محدوده مشخصی را تعیین و آن را رعایت کنند.
وی در ادامه توجه به این تسویه ها را برای حفظ عطش جنسی لازم دانست و افزود: این عطش باید محفوظ بماند تا در جایگاه خود بتواند تأثیرگذار باشد.
این روانشناس با اشاره به اینکه دختران معمولا برای قوی تر و مستحکم تر کردن رابطه عاطفی خود با همسرشان معمولا به این درخواست تن می دهند، گفت: این کاری اشتباه است چرا که قطعا تجربه هیجانات عاطفی زمانی که زیر یک سقف زندگی می کنند، جالب تر و در عین حال با رضایت مندی بیشتری – برای دختران- خواهد بود.
اسدی بیان کرد : دوره عقد، توصیه ما فقط رسیدن به تفاهم جنسی و شناخت جنسی در محدوده مشخص شده است که با مطالعه و مراجعه به مشاور می توان این حد و حدود را بهتر شناخت و رعایت کرد.
این مشاور خانواده، دوران عقد را « شبیه سازی شده از زندگی مشترک» تعریف کرد و افزود: در این دوران همه موارد زندگی مشترک را نمی توان تجربه کرد!.
با توجه به دو عامل تجربه و صحبت های کارشناسان خانواده، بحث « تشکیل زندگی نیمه مستقل» برای برخی از جوانانی که دوستی های طولانی مدت همراه با رابطه جسنی دارند یا به دلیل برخی از مشکلات شرایط ازدواج را ندارند، خالی از خلل نیست.
در این طرح که به قصد کم شدن فساد در جامعه مطرح می شود، زن و مرد را به عقد هم در آورده تا علاوه بر شرعی کردن رابطه آنها، مسیری را برای تشکیل زندگی مشترک شان باز کنند، غافل از اینکه کسی که همباشی را سبک زندگی خود کرده است، اصولا قصد تن دادن به ازدواج و رفتن زیر بار مسئولیت را ندارد و از طرفی کسی که بنابر مشکلات مالی و .. شرایط تشکیل زندگی مستقل را ندارد، قطعا با خواندن خطبه عقد دائم در شرایی قرار می گیرد که آینده مبهمی برایش ترسیم شده است چرا که نمی داند چند سال دیگر توان برعهده گرفتن بار زندگی مشترک را خواهد داشت و آخر تشکیل « زندگی ها نیمه مستقل» در بیشتر مواقع طلاق خواهد بود.

- منیره غلامی توکلی-