پول چرک کف دست نیست!

 باری دیروز برای یک پروژه تحقیقاتی از من درخواست شد که در یافتن "خانواده ای شاد، موفق و پرجمعیت" کمک کنم، تا به عنوان الگو در جامعه معرفی شوند.

پس یک اطلاعیه نوشتم و در فضای مجازی برای یافتن چنین خانواده هایی کمک خواستم؛ که دو خانواده پیدا کردم ولی توسط آشنایانم چند خانواده ای به من معرفی شد که طبق گفته خودشان «شاد و سرزنده اند ولی فقیر هستند و به طبع همین فقر باعث شده، ناکامی های زیادی تجربه کنند».

بنده هم مخالفت کردم و گفتم همین فقر نقطه ضعف است و خانواده های فوق در این پروژه نمی توانند جایی داشته باشد؛ این افراد که مخالفت من دیدند، با اطمینان بنده را به باد انتقاد گرفتند که "فقیر هستند ولی سرافکنده نیستند" و "دست شان در جیب مردم بود لابد خوشت می آمد».

با همین جریان، دیالوگ اخیر رویا تیموریان در سریال سرباز برای من یادآوری شد که در نصیحت فرزندش می گفت « پزشک پهلوان و فقیر کافی نیست تا آدم خوبی باشی" باید پزشک پهلوان، فقیر و مهربون باشی».

حتما شما هم می‌دانید که یک دیالوگ غالب در بسیاری از سریال‌های تلویزیونی ایرانی این هست که «درسته جیب من خالی هست ولی پیش مردم و خدا شرمنده نیستم».

یقین، این ضرب المثل شنیده اید که «هرقدر تلاش کنی، آخرش یک متر کفن با خودت می بری» که بسته به جایی که از آن استفاده می‌شود مفهوم های متفاوتی از آن برداشت خواهد شد، ولی در کل این تفکر القا می‌کند که کسب ثروت و دارایی عملی مذموم و قابل نکوهش هست.

واقعا جای سوال وجود دارد که این قبیل افکار و فضیلت دانستن «نداری» از چه زمانی در فرهنگ ما ریشه دواند و مبتکر تئوری جالب «پول چرک کف دست است» چه کسی هست و چه نیتی داشت.

همیشه برای من سوال بوده است که خلق دوگانه‌هایی نظیر علم بهتر است یا ثروت، تعهد بهتر است یا تخصص همچنین عقل یا عشق؛ با چه هدفی صورت گرفته است؛ جالب تر اینکه آنقدر این نظریه های ناپلئونی تکرار و تکرار شده اند که خیلی از ما پذیرفته ایم  این دو مقوله نمی توانند مکمل هم باشند.

فراموش نکنیم که اگر پدران و نیاکان مان گفته اند که «پول چرک کف دست است» ولی دین مان تاکید می کند «عبادت هفتاد نوع است که بهترین آن کسب حلال است».

خداوند متعال در آیه ۲۰ سوره توبه با صراحت می فرماید «ثروتی که از راه مشروع کسب و در راه خداپسندانه هم مصرف شود مایه رشد و کمال انسان است».

همین طور قرآن کریم در آیه ۴۶ سوره کهف «مال و فرزند را زینت حیات دنیا می‌شمارد» و به ظن من این یکی از زیبایی‌های اسلام است که از نگاه ما پنهان مانده یا اینکه پنهان نگه داشته‌اند.

باور کنید باید به خالقان نظریه "بدبینی نسبت به مکنت و دارایی" مشکوک شد، شاید آنها افرادی سرمایه دار هستند که نه تنها در املاک این دنیا چنبره انداخته‌اند، بلکه می خواهند، سند شش دانگ بهشت هم به نام خودشان بزنند؛ چون تنها با ثروت است که می‌توان مدرسه، بیمارستان و مسجد ساخت، به دنبال آن مورداحترام خلایق شد هم محبوب خالق.

پول چرک کف دست نیست؛ فقر هم فضیلت نیست.

انتهای پیام