به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج خراسان جنوبی از طبس ،در دل کویر، در امتداد یکی از حیاتیترین شریانهای ترانزیتی شرق کشور، قصه تلخ و تکراری از دست رفتن جانها در جاده طبس-دیهوک ادامه دارد. این مسیر، که قلب تپنده حمل و نقل بار و مواد سوختی به سوی شهرهای شرقی استان و حتی دروازهای برای ترانزیت به افغانستان است، هر ساله دهها خانواده را داغدار میکند. منطق توسعه و اقتصاد حکم میکند که شریانهای اصلی ترافیکی ایمن باشند، اما در این جاده، احساسات انسانی قربانی کُندی عجیبی شده که گویی تمامی ندارد.
این مسیر نه یک جاده محلی، بلکه یک جاده بینالمللی و پر حجم است. حجم بالای تردد وسایل نقلیه سنگین، سهم عمدهای از ترافیک آن را تشکیل میدهد؛ کامیونهایی که بار سنگین اقتصاد ملی و منطقهای را بر دوش میکشند. اما این مسیر حیاتی همچنان دو طرفه و با استانداردهای قرن گذشته باقی مانده است. هر سبقت، هر لحظه بیاحتیاطی، یا حتی خستگی یک راننده میتواند به فاجعهای جبرانناپذیر ختم شود.
سالهاست که طرح دو باندهسازی این "جاده مرگ" مطرح و آغاز شده است، اما روند پیشرفت آن به طرز دردناکی کُند و طاقتفرساست. سرعت اجرای پروژه، نه تنها با حجم ترافیک و خطرات آن همخوانی ندارد، بلکه به وضوح از اهمیت استراتژیک این مسیر در جغرافیای اقتصادی و ترانزیتی کشور عقب مانده است. گویی برای تسریع در این پروژه ملی، باید خونهای بیشتری ریخته شود تا صدای خانوادههای داغدار، بالاخره به گوش مسئولان برسد.
آیا منطقی نیست که ایمنسازی مسیری با این حجم ترافیک سنگین و ترانزیتی، به عنوان یک فوریت ملی و انسانی در صدر اولویتها قرار گیرد؟ تا کی باید شاهد باشیم که توسعه کُند زیرساخت، بهای خود را از گرانترین سرمایه یک ملت، یعنی جان انسانها، مطالبه کند؟
امید است پیش از آنکه این جاده فاجعهبار دوباره آمار کشتهها را بالا ببرد، یک اراده قاطع ملی، قفل کُندی از پای این پروژه حیاتی بگشاید.