جانباز؟! نه! شهید زنده! روایتِ جانفشانیِ فهیمه سادات هاشمیتبار
«ایثار، معنایی فراتر از واژهها؛ روایتی از صبوریِ فهیمه سادات هاشمیتبار»
به گزارش خبرگزاری بسیج استان خراسان رضوی از مشهد مقدس، در میان هیاهوی روزهایِ «دفاع مقدس ۱۲ روزه»، نام «فهیمه سادات هاشمیتبار»، دانشجوی نخبه و جانباز دهه هشتادی، چون نگینی درخشان، میدرخشد. او که در اوج جوانی و شکوفایی علمی در دانشگاه صنعتی شریف، در مسیر مبارزه با ایادی استکبار، مجروح و جانباز شد، اکنون نمادی از مقاومت و صلابت نسل نوظهوری است که راه خمینی (ره) و آرمانهای شهدا را با تمام وجود، ادراک کرده است.
خبر تلخ به کما رفتن او، دلهایِ بسیاری را آزرد. ۹۰ روز سخت انتظار، که با خبر شهادت پدر و مادر بزرگوارش، دوچندان شد. این بانوی صبور، «شهید زنده»ای است که بار سنگین داغ عزیزان و درد جانبازی را بر دوش میکشد، اما همچنان سرش را بالا گرفته و چادر مادر را بر سر دارد؛ نمادی از حیا، عفت و صلابت مادرانه.
حضورِ او در برنامه «مهدیه معلی» و سپس در دیدار هزاران نفر از زنان و دختران با رهبر معظم انقلاب، فرصتی مغتنم بود تا این جانباز سرافراز، روایتگر دردهای مشترک خانوادههای شهدا و جانبازان باشد. او از دلتنگیج پدر و مادر، از آرزوی دیدار رهبرش، و از تلاش برایِ حفظ میراث خون شهدا گفت. سخنان او، نه تنها در جامعه، بلکه در میان مسئولان و در محضر رهبری، بازتابی عمیق داشت و بار دیگر، ارزش والای جانبازی و ایثارگری را یادآور شد.
و اما اوجِ فصلِ ایثار و معرفت این بانوی اراده، در پاسخ به پرسش «آرزوی شما چیست؟» آشکار میشود. فهیمه سادات، جانباز ۷۰ درصد دفاع مقدس ۱۲ روزه، در میان سه آرزوی بر زبان آوردهاش «دیدار رهبر معظم انقلاب (مدظله العالی)، کربلایی شدن مجدد، و شهادت» حتی تمایلی به آرزوی شفا برای دردهای جسمانی خود نشان نمیدهد! این اوج وارستگی و گسستن از تعلقات دنیاست که انسان را به سطوحی از معنویت میرساند که از درد جسم، فراتر رفته و تنها به وصل معشوق و پیوستن به قافلهی شهدا میاندیشد.
این بانوی اراده، در حالی که نزدیکانش با احتیاط در مورد وضعیت او سخن میگفتند و او با سختی فراوان، اما با اشتیاق فراوانتر، پرسشگر حضور رهبر فرزانه انقلاب بود، نشان داد که اوج قلههای انسانیت و معنویت، در دل رنجها و سختیها یافت میشود. او نه تنها یک جانباز، بلکه تجسمِ زندهای از صبر زینبی (س)، مقاومت حسینی (ع) و تعهد انقلابی است.
روایت او، و حضور او، تلنگری است بر وجدان جامعه که قدردان این گنجینههای ایثار باشیم و بدانیم که «شهیدان زندهاند» و روایت آنها، سرچشمهی امید و اقتدار ماست.
نویسنده/ مهدی افتاده
