
به گزارش خبرگزاری بسیج از فارس، هشت روزی بود آرام و قرار نداشتیم و همچون طفلکی پدر از دست داده، قلبمان داغدار بود، اما همچون شیران در میدان نبرد، ایستاده بودیم. داغ شهادت رهبر عزیزمان، ما را میسوزاند؛ اما باید دشمن شیطانیمان را به سزای عملش میرساندیم؛ پس میدان نبرد نباید خالی میماند. عزاداریمان تبدیل به حماسه شد تافرصتی پس از این جنگ تحمیلی دست دهد بتوانیم بر این داغ سوزناک، بگرییم.
داغ نبود رهبرمان یک طرف، نداشتن ولی فقیه و رهبر جدید، همراه با توطئه و مکر دشمنان داخلی و خارجی، از طرف دیگر، داغمان را دوچندان میکرد؛ تا اینکه در سحرگاه 19 رمضان با اعلام رهبری آیتالله سید مجتبی خامنهای، این فرزند خلف و صالح رهبر شهیدمان، آرامبخش روح بیقرارمان شد.
در این بیش از یک هفته، با همه وجود طعم انتظار را چشیدیم و با اعلام زعامت امت اسلام، کمی از طعم شیرین ظهور را هم درک کردیم؛ و من در آن سحرگاه لیلهالقدر، پیش خود میگفتم: عجب شبی! در این شب دو علی از دست دادیم و دو مجتبی هدیه گرفتیم از خدای علی؛ ولی وقتی خبر اعلام زعامت نائب امام عصر(عج) اینقدر ما را مسرور میکند، خبر ظهور چقدر میتواند لذتبخش باشد!؟

یکشنبه گذشته را از درد و غم از دست دادن علی زمانمان به سختی گذراندیم و آن شب صبح نمیشد؛ و این یکشنبه و شب قدر را، از شور و اشتیاق زعامت فرزند صالحاش، آیتالله سیدمجتبی خامنهای را تا صبح بیدار ماندیم و برای وجود نازنیش دعا کردیم تا از شر دشمنان و شیاطین محفوظ باشد.
مراسم بیعت، از ساعت 15 در میدان شهدای شیراز آغاز میشد، اما از ساعاتی قبل، خیابانهای منتهی به میدان، مملو از عاشقان ولایت و انقلاب اسلامی بود؛ جمعیتی از زن و مرد، پیر و جوان، با چشمانی اشکبار و دستانی برافراشته، آمده بودند تا دلهایشان را با رهبری تازهمنصوب گره بزنند و نشان دهند که شیراز همچنان شهر ایمان، غیرت و بصیرت است.
در میان پرچمهای سیاه عزا و بیرقهای سبز ولایت، زمزمهی صلوات و شعار "لبیک یا خامنهای" فضای شهر را متبرک میکرد. عکسهای دو امام خامنهای در دست مردم و بر روی قلبها نشان از ارادت این مردم به اولاد علی و نائبالامام عصر خویش دارد.
حضور گسترده خانوادههای شهدا، روحانیون، بسیجیان و دانشگاهیان، جلوهای از وحدت عمومی در دفاع از آرمانهای انقلاب را به نمایش گذاشت.

یکی از شرکتکنندگان این مراسم با چهرهای منقلب گفت:ما برای بیعت آمدهایم، نه فقط با یک نام، بلکه با همان مسیر نورانی که امام و رهبر شهیدمان برای آن جان دادند.
یکی از جلوههای خاص این مراسم، حضور کودکان و نوجوانان با زبان روزه بود که یکصدا "لبیک یا خامنهای" را از اعماق وجودشان سرمیدادند.
زهرای 5ساله، مقتدر و زیبا برایم میخواند: "آمدهام که سر نهم در ره دین مرتضی/ اگر تو اذنم بدهی پور خمینی از وفا"
و پوریای 11 ساله میگوید: نور خدا عیان شد/ خامنهای جوان شد"
و اینگونه مردم شهیدپرور سومین حرم اهل بیت(ع) در ایران اسلامی، با رهبر فرزانه خود بیعت کردند.
این حضور پرشور در شیراز، بار دیگر نشان داد که پیوند مردم و ولایت نه به حادثهای وابسته است و نه به زمان؛ بلکه ریشه در ایمان، عشق و آگاهی این ملت دارد.
فاطمه اسدزاده-18 اسفندماه 1404









انتهای پیام/
یادداشت| روایتی از حماسه جهادی بسیجیان در جنگهای ۱۲ روزه و رمضان
یادداشت|