بشـــنو از نــی چـــون حکایت می کند
به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج زنجان، جلال الدین محمد بلخی در ششم ربیع الاول سال 604 هجری قمری در شهر بلخ متولد شد.
مولانا اجدادش همه از مردم خراسان بودند. پدرش بهاءالدین ولدبن ولد نیز محمد نام داشته و سلطان العلما خوانده می شده است. مولانا در هجده سالگی، در شهر لارنده، به فرمان پدرش با گوهر خاتون، دختر خواجه لالای سمرقندی ازدواج کرد.
وی در بیست و چهار سالگی بنا به وصیت پدر، دنباله کار او را گرفت و به وعظ و ارشاد پرداخت.
دیری نگذشت که سید برهان الدین محقق ترمذی به روم آمد و جلال الدین از تعالیم و ارشاد او برخوردار شد.
شیدایی مولانا زمانی آغاز شد که او با شمس تبریزی آشنا گشت. اما شیفتگی مولانا به شمس را عده ای بر نتافتند و به بدگویی از شمس تبریزی مشغول شدند. به سعایت برخی از شاگردان مولانا و همچنین بدرفتاری آنان با شمس، شمس از قونیه رفت. پس از رفتن شمس حال مولانا دگرگون شد و مریدان و شاگردانش از رفتاری که نسبت به شمس داشتند پشیمان شده و در صدد یافتن شمس در دمشق بر آمدند. شمس پس از حدود پانزده ماه، روانه قونیه شد.
اما این بار نیز با جهل و تعصب عوام روبرو شد و ناگزیر برای همیشه از قونیه غایب گردید. مولانا پس از جستجوی بسیار درباره پیر و مراد خود، سر به شیدایی نهاد.
بسیاری از شعرهای دیوان شمس در حقیقت گزارش همین روزها و لحظات عاشقی اوست.
علاوه بر غزلیات شمس، مولانا مثنوی معنوی را در شش دفتر خلق کرد که یک دوره تفسیر قرآن کریم به نظم است.
فیه ما فیه نیز اثر منثور مولانا است.
آن عارف نامی سرانجام روز یکشنبه پنجم جمادی الآخر سال 672 ه.ق هنگام غروب آفتاب، بدرود حیات گفت.
مرگش بر اثر بیماری ناگهانی بود که طبیبان از علاجش درمانده بودند.
خرد و کلان مردم قونیه از مذهب و مرامی در تشییع جنازه او حاضر بودند.
مرقد او هم اکنون به زیارتگاهی در قونیه ترکیه تبدیل شده است.
از مکتب عرفانی مولانا به مولویه یاد می شود که رکن اصلی آن را سماع تشکیل می دهد.
پیروان مولانا هر سال یکبار بر مزار وی گرد می آیند و مراسم سماع با شکوه برگزار می کنند و از سراسر جهان برای تماشای این مراسم و حظ معنوی به قونیه می روند.
