دنیا با لبخند کودکان زیباست
به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج زنجان، کودکان، برکت زندگی و سرمایه های آینده جامعه به شمار می آیند،آنان برای رشد و بالندگی خود، نیازها و در مفهوم دقیق تر حقوقی دارند که باید به درستی به آن پرداخت.
با توجه به نقش بی بدیل خانواده در بالندگی شخصیت کودک، پیش از همه، خانواده و سپس جامعه باید این حقوق را به خوبی بشناسند و خود را مکلف به پاس داشت آن بدانند، این حقوق در روایات اسلامی به زیبایی تبیین شده است. در این مجال، به جنبه های گوناگون تربیتی کودک از نگاه روایات و توصیه های دینی می پردازیم و در کنار آن به مشکلات کنونی کودکان، از جمله کودک آزاری و بزه کاری کودکان اشاره می کنیم.
کودک یعنی امید و تحرک؛ امید به آینده و کوشش برای تحول و تکامل. کودک یعنی زیبایی؛ زیبایی برخاسته از فطرتِ پاک و عصمت کودکانه.
داشتن کودک یعنی داشتن یک دُرّ گران بها و آغاز یک مسئولیت سنگین، یعنی شروع یک امانت داری بزرگ، یعنی تربیت، پرورش و آموزش. پدر و مادر شدن یعنی امین شناخته شدن، امین پروردگاری که چنین امانت گران بهایی را در اختیار آنان نهاده است و باید کمال دقت را در این امانت داری پر ارج و پر اجر به خرج داد.
رسول گرامی اسلام (ص) می فرماید:" به کودکان خود محبت کنید و نسبت به آنها ترحم نمایید. وقتی به آنها وعده دادید، وفا کنید زیرا آنها جز اینکه شما را روزی دهنده خود می بینند تصور دیگری ندارند"
همچنین امام سجاد در مورد حق فرزند می فرماید :" و اما حق فرزند تو این است که بدانی او از تو و پیوسته به تو در خیر و شر امر دنیاست و تو مسئول او از لحاظ نیک ادب کردن و راهنمایی به پروردگارش و کمک به طاعت او هستی. پس عمل تو درباره او، عمل کسی باشد که می داند در احسان به او پاداش، و در مسامحه و بدی نسبت به او کیفر می بیند."
امام علی (ع) نیز در مورد تربیت فرزند می فرماید: " حتی برای ادب کردن فرزندت نیز او را نزن بلکه با او قهر کن و مراقب باش که زمان قهر طول نکشد."
مقام معظم رهبری، کودک را ذخیره ارزشمند جامعه معرفی می کند و در مورد اهمیت وظیفه مسئولان رسانه های گروهی در تربیت کودک می فرماید: «رادیو، تلویزیون، رسانه های گروهی و غیره، بایستی بدانند و بفهمند که چه کاری با مغز، دل و احساس لطیف کودک انجام می گیرد. وقتی کودک برنامه های تلویزیونی را می بیند، اثر آن امروز و فردا مشخص نخواهد شد، بلکه اثرش در جذب ها، دفع ها، احساسات، خداجویی ها، خداخواهی ها یا خدانخواهی ها نشان داده خواهد شد.»
ایشان همچنین مسئولان را به بازتاب دادن سیره اولیای دین توجه می دهد: «توصیه می کنم در این باره علاوه بر مطالعه و تحقیق در زمینه های علمی، به فرهنگ اسلام، روشنایی های قرآن و سیره اولیای بزرگوار، توجه بیشتری بشود تا مشاهده گردد که مثلاً پیامبر گران قدر اسلام و پیروان وی، چگونه کوچک ترین نکات تربیتی را از نظر دور نمی داشتند و با داشتن مسئولیت اجتماعی در تاریخ، از گفت وگوهای صمیمانه با کودکان غافل نمی شدند».
یکی از راه های شخصیت دادن به کودکان، بازی کردن والدین با آنهاست. این کار اندکی از وقت والدین را می گیرد، ولی آثار بسیار نیکویی دارد. بازی با کودک می تواند به شکل محبت کردن و شعر خواندن برای او باشد.
نقل است که حضرت زهرا علیهاالسلام ، امام حسن علیه السلام را در کودکی بالا و پایین می انداخت و با او بازی می کرد و با زبان شعر می فرمود: «حسن جان! مانند پدرت باش و حق را از بند اسارت به درآور.»
همچنین سیره زندگانی پیامبر اسلام، از هم بازی شدن ایشان با کودکان خبر می دهد. در تاریخ آمده است که روزی حسین علیه السلام در کوچه سرگرم بازی بود که پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و یاران از آنجا می گذشتند. حضرت از ایشان جدا شد و در حالی که به سوی فرزندش گام برمی داشت، دستانش را گشود تا او را در آغوش بگیرد. کودک خنده کنان این سو و آن سو می گریخت و رسول اللّه نیز خندان از پی او می دوید. سرانجام ایشان، حسین علیه السلام را گرفت و بوسید.
