دقت در نحوه نگهداری از مواد غذایی مقدمه خودکفایی اقتصادی است

 به گزارش سرویس بسیج جامعه زنان کشورخبرگزاری بسیج، اعتقادات راسخ ایرانیان و عرض ارادتشان به ساحت با کرامت امام حسین(ع) و یاران با وفایش، چهره ی کشور را در ایام سوگواری شهادت این امام مظلوم  تحت تاثیر قرار داده و سراسر کشور را یکپارچه عزادار می سازد.

یکی از این عرض ارادت ها که جزو سنت های پسندیده ایرانیان نیز محسوب می شود، پهن کردن سفره های اطعام و پخش غذای نذری است و در کنار آن، اقدام نیکویی که در چند سال اخیر اتفاق افتاده، برپایی ایستگاه های صلواتی در سراسر شهرهاست، اما این زیبایی گاهی با عدم رعایت اصول صرفه جویی و پیروی از سنت های غلط در جهت تجمل گرایی از رنگ و بوی معنوی کار کاسته و در برخی موارد حالت چشم و هم چشمی به خود می گیرد.

خردادماه سال جاری بود که آمار فائو (سازمان جهانی خواربار) از حقیقتی آزار دهنده پرده برداشت، در این آمار که مربوط به میزان مواد غذایی دور ریختنی کشورهای جهان بود، ایران از سهم عمده ای برخوردار بود.

برآورد فائو نشان داد که سالانه 1.3 میلیارد تن غذا در جهان به هدر می رود که 35 میلیون تن یعنی معادل 2.7 درصد آن، در ایران دور ریخته می شود، دور ریز این مواد فاسدشدنی که بر اساس گزارشات منتشر شده، می تواند شکم 15 میلیون گرسنه را در جهان سیر کند!

بر طبق آماری که خبرگزاری تسنیم تحت عنوان گزارش های غیررسمی منتشر کرده است، 35 درصد محصولات کشاورزی تولیدی در ایران به هدر می‌رود و در این زمینه می‌توان به 30 درصد ضایعات در نان، 30‌ــ25 (و حتی 50) درصد ضایعات در میوه‌ها و سبزیجات، 10 درصد ضایعات در برنج، 25 درصد ضایعات در خرما و غیره اشاره کرد.

در سفره های احسانی که در دهه اول ماه محرم برپا شده است نیز نمونه هایی از این دور ریزها را می توان دید، غذاهای نیم خورده و بطری های نوشیدنی و آب معدنی نیمه نوشیده شده، آثار باقی مانده مشترک در برخی از این سفره هاست، در حالیکه یکی از اصول خودکفایی و پیشرفت هر کشوری استقلال در تولید مواد غذایی است و تا زمانی که ما سالانه 35 میلیون تن دور ریز داشته باشیم، رسیدن به خودکفایی امری بسیار سخت به نظر می رسد.

در سالی که مزین به نام «اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل» است، انتظار می رود که توجه به این اصل بیشتر باشد و یکی از ابزارهای موفق در این زمینه استفاده از بنیه مردمی است، گسترش و آموزش تا زمانی که به گفتمان در فرهنگ عمومی کشور تبدیل نشود، نمی تواند اثرگذار باشد، کاهش استفاده از ظروف یکبار مصرف که کم کم به یک پرستیژ تبدیل شده بود، نمونه موفق این فعالیت است.

تغییر دیدگاه نسبت به استفاده از این ظروف با تکیه بر گروه های خودجوش مردمی و تبلیغات مختلف در سطح شهرها صورت گرفت و این گروه ه با تبلیغات چهره به چهره و برگزاری کارگاه ها در جهت آشنایی خانواده ها با خطرات استفاده از این وسایل مانند لیوان های پلاستیکی یک بار مصرف برای چای و آب گرم و همینطور مدت بسیار طولانی برای بازگشت به چرخه ی طبیعت، تاثیر بسزایی در جلوگیری از رشد این روند داشت.

این تجربه موفق نشان می دهد که آگاهی جامعه مخصوصا زنان از آسیب های دورریزها می تواند تاثیر گسترده ای داشته باشد، به طور مثال در سفره های عزا و یا مراسم شادی، بسیاری از غذاها به عنوان دست خورده دور ریخته می شود، در حالیکه اگر از ابتدا ظروفی را اختیار مهمانان  قرار بدهند تا اگر تمایلی به خوردن تمام غذا ندارند بخشی از آن را پیش از دست خورده شدن، جدا کنند که با خود ببرند و یا اگر تمایلی به این کار وجود ندارد، با شناسایی خانواده های نیازمند، این غذا با کمک خیرین به دست آنان برسد.

همینطور می توانند بخشی از غذاهای دست خورده که از نظر بهداشتی دیگر قابل استفاده توسط فرد دیگری نیست، به عنوان خوراک برای مرغ داری ها فرستاد و در شهرهای کوچک همچنان تعدادی مرغ و خروس در حیاط های مسکونی خود نگه داری می کنند و می تواند این غذا به آنان داده شود تا از هدر رفتن آن جلوگیری شود.

از دیگر اقداماتی که می توان به آن اشاره کرد، اصلاح در سبک تغذیه است، زمانی که 30 درصد دور ریز در نان است، نمی توان همه ایراد به هدر رفتنش را به گردن نانوا انداخت، نگه داری از نان در منازل اگر با رعایت اصول خانه داری نباشد، بسیار سریع آن را به ضایعه ای غیر قابل استفاده تبدیل می کند، همچنین در مراسم ها، نان به عنوان محصولی تزئینی در سفره ها قرار می گیرد و اکثر آنان بلا استفاده، دور انداخته می شود، در حالیکه نان در فرهنگ اصیل ایرانی دارای احترام بود ولی در سبک زندگی امروزه این فرهنگ در حال فراموشی است.

گاهی هم اتفاق می افتد که بانوان از نحوه نگهداری سبزیجات و میوه ها آگاهی ندارند و این باعث می شود که این مواد نیز فاسد شده و دور ریخته شود در حالیکه با آموزش های ساده و ابتدایی می توان جلوی فاسد شدن این مواد را گرفت و زمانی هم  فاسد شدن به خاطر زیاد بودن این مواد است که در این مورد نیز می توان با شناسایی خانواده های نیازمند، اضافه میوه ها و سبزیجات را به طریقه نیکو و با نگه داری عزت و احترام آنان، میوه ها را به آنان هدیه کرد.

گاهی رعایت اصولی ساده می تواند اجر دنیوی و اخروی سفره های احسان، مراسم عزا و عروسی را بیش از پیش کند، اصولی که به عنوان صرفه جویی اقتصادی در مواد خوراکی مقدمات خودکفایی در اقتصاد مقاومتی را رقم بزند.