از
یک بعد عقد آریایی وجهی از حس ناسیونالیستی ایرانی را به نمایش می گذارد
که در چند سال اخیر تبش بالاگرفته است. این موضوع در حالی است که جملاتی
که در فضای مجازی تحت عنوان عقد آریایی عمومیت یافته و آن را به کوروش نسبت
میدهند از نظر ساختار کلمات و جملات، زبان و محتوا کاملا امروزی و مدرن
است و بررسی های زبانشناسی هیچ سنخیتی از جملات این عقد را به زمان کوروش
نشان نمی دهد.
بعد دیگر ماجرا آن جاست که بسیاری از کسانی
که برای جاری شدن خطبه عقد شرعی به دفاتر ثبت ازدواج مراجعه میکنند، در
کنار عقد شرعی میخواهند عقد آریایی هم داشته باشند و تعداد کسانی که با
رویکردهای ناسیونالیستی عقد آریایی میکنند زیاد نیست.
البته نقش برخی دفترخانه های ثبت ازدواج هم در گرم کردن تنور این ماجرا کم نیست. آنجا که وقتی می خواهند دفترخانه ای به اصطلاح مدرن و امروزی داشته باشند و در رقابت برای جذب مشتری از غافله عقب نمانند به زوج های جوان پیشنهاد عقد آریایی آن هم به صورت رایگان را می دهند. در بعضی دفاتر نیز بدون اینکه خانوادهها بخواهند، خودشان بعد از عقد شرعی به خواندن عقد آریایی میکنند!

یک
آمار سر انگشتی نشان می دهد که تقریباً ۹۵ درصد از کسانی که برای عقد به
دفترخانه ها مراجعه میکنند، عقد آریایی را هم انجام می دهند. این آمار
بالا ریشه جامعه شناختی عمیق تری هم دارد، آن جا که خانوادههای ایرانی
تمایل دارند مراسم ازدواج را روزبهروز فربهتر کنند. اضافه کردن تشریفات
دست و پاگیر که دامنه آن هر روز وسعت بیشتری نیز به خود می گیرد زنگ خطر
بزرگی است که در کاهش آمار ازدواج و افزایش طلاق خود را به رخ می کشد.
براستی در شرایطی که سن ازدواج برای بسیاری از دختران و پسران جامعه ما از حد عرف جامعه بسی بالاتر رفته است، بوجود آوردن و دامن زدن به رسوم دست و پاگیری همچون « عقد آریایی» که ریشه تاریخی ندارد و عقدی جعلی است چه محلی از اعتبار دارد؟!
اهمیت
ماجرا آن جاست که رسانه ها نیز نباید با برخورد ناشیانه و غیر کارشناسی
این موضوع جعلی را به عنوان مراسم ازدواج تبلیغ و فضا سازی کنند چرا که اثر
رسانه در اقناع مخاطب اثری بسیار تعیین کننده و چشمگیر است. چیزی که
متاسفانه چندی پیش در یکی از سریالهای پرمخاطب سیما شاهدش بودیم!!/طنین یاس