ادای نماز اول وقت از ویژگی های شهید شهریاری بود
به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج زنجان، دکتر مجید شهریاری در سال 1345 و در زنجان متولد گردید . تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در زنجان گذراند. وی با کسب رتبه 2 در سال ۶۳ در آزمون ورودی دانشگاه صنعتی امیرکبیر در رشته الکترونیک پذیرفته شد.
در سال ۶۷ با کسب رتبه نخست در آزمون کارشناسی ارشد رشته مهندسی هسته ای در دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد و در نهایت در سال ۷۷ موفق شد که دکترای خود را در رشته علوم و تکنولوژی فناوری هستهای از دانشگاه امیر کبیر دریافت کند.
وی پس از استعفا از دانشگاه امیرکبیر به خاطر نبود بستر مناسب برای همکاری وی در سال ۱۳۸۰ به دانشگاه شهید بهشتی پیوست. و در سال ۸۵ با راهاندازی دانشکده مهندسی هستهای دانشگاه شهید بهشتی به عضویت هیئت علمی آن درآمد.
همراه با دکتر مسعود علی محمدی ، دکترای فیزیک ذرات بنیادی و عضو هیات علمی دانشگاه تهران، از مشاوران ایران در پروژه مهم سزامی بودند.
برگزاری دورههایی چون «کارگاه آموزشی آشنائی با کدهای محاسباتی راکتورهای هستهای» از جمله سوابق دکتر شهریاری بودهاست. یکی از طرحهای مهم دکتر شهریاری، طراحیهای تئوریک مربوط به ساخت نسل جدید راکتورهای هستهای است که بازتاب زیادی نیز در مراکز علمی جهان داشت. او از جمله کارشناسان ارشد مبارزه با کرم رایانه ای استاکس نت بود.
و سرانجام این دانشمند فرزانه و استاد فیزیک هستهای دانشگاه شهید بهشتی ایران در تهران درتاریخ ۸ آذر ۱۳۸۹ توسط رژیم صهیونیستی و با همکاری اطلاعاتی منافقین در یک عملیات تروریستی به درجه رفیع شهادت نائل گردید.
نکاتی آموزنده در رفتار شهید شهریاری:
- در انجام واجبات و ترک محرمات نیز به اندازه جدیت در مسائل علمی جدی بود. شهید شهریاری مطالعه تفسیر قرآن را هرگز رها نمیکرد و تفسیر آیتالله جوادی آملی را به صورت کتاب و نرمافزار همیشه همراه خود داشت.
- برخی قوت علمی او را از قوت دینی اش می دانستند.
- بسیار مقید به انجام آداب اسلامی بود. همیشه با وضو بود. قبل از خواب، قبل از خروج از منزل وضو می گرفت. به سبقت در سلام بسیار پایبند بود. متواضعانه حتی در برخورد با بچه ها ابتدا ایشان سلام می کرد و همواره، دغدغه نماز اول وقت را داشت تا جایی که تقید به ادای نماز اول وقت در مسجد و حتی حین مسافرت در کنار جاده از ویژگی های او بود.
- با اینکه نفر اول هستهای کشور بود اما هیچگاه خود را برتر از بقیه نمیدید. هر هفته دو ساعت در اتاقکی که خودش برای سرایدار مسجد محل ساخته بود، بدون توجه به تفاوت جایگاه علمیاش با دیگران با او گرم صحبت میشد و درددل وی را گوش میداد. هر روز قبل از اذان صبح در مسجد حاضر بود و نماز صبح را به جماعت میخواند.
