آزاده دوران دفاع مقدس در گفتگو با " بسیج":
اسارت کارخانه انسان سازی بود
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: از نظر من اسارت کارخانه انسان سازی بود، با تمام سخت گیری های دشمن، رزمندگان ما در دوران اسارت مدام به یاد و ذکر خدا مشغول بودند؛ هر چقدر دشمن به ما بیشتر فشار می آورد ایمان ما قوی تر می شد.
توحید غلامی در گفتگو با خبرگزاری بسیج از خراسان رضوی؛ به مناسبت سالروز بازگشت آزادگان به میهن اسلامی، به بیان گوشهای خاطرات اسارت سالهای جنگ پرداخت و اظهار کرد: سال ۱۳۶۵ بود که در عملیات کربلای ۶ پس از یک نبرد سخت با دشمن، از میان ۱۳۰ نفر از رزمندگان، ۱۲۷ نفر آنها به شهادت رسیدند و سه نفر از ما که مجروح شده بودیم و توانایی حرکت نداشتیم توسط دشمن اسیر شدیم.
وی افزود: محل اسارت ما در اردوگاه شماره ۱۱ تکریت بود، جایی که مفقودین را نگه میداشتند و صلیب سرخ جهانی گذرش به آنجا نیفتاده بود و اطلاعاتی از ما در دست نداشت؛ در اصطلاح مفقود الاثر شده بودیم.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: در طول ۴ سال اسارت شرایط بسیار سختی بر ما گذشت، از تنبیه کردن و شکنجههای روزانه گرفته تا زندگی ۴۰ نفره در یک اتاق کوچک و رفتار وحشیانه ماموران رژیم بعث.
غلامی تاکید کرد: البته از نظر من اسارت کارخانه انسان سازی بود، با تمام سخت گیریهای دشمن، رزمندگان ما در دوران اسارت مدام به یاد و ذکر خدا مشغول بودند؛ بعضی از دوستان در طول روز ۴۰۰ رکعت نماز میخواندند و مدام طلب استغفار میکردند؛ هر چقدر دشمن به ما بیشتر فشار میآورد ایمان ما قویتر میشد.
رئیس شورای شهر درگز تشریح کرد: شدت شکنجه دشمن به حدی بود که بعضیها در دل مدام آرزوی شهادت میکردند، اما هیچ گاه ذرهای از اعتقاد خود کوتاه نیامدند؛ رهبر خود را به اندازه تمام وجودمان دوست داشتیم و با دیدن تصاویرشان در تلویزیون سلام و صلوات نثارشان میکردیم.
وی در پاسخ به سوال خبرنگار ما مبنی بر سختترین شکنجه آن زمان تصریح کرد: تنبیهات دشمن اصولا سخت و دردناک بود، اما یاد گرفته بودیم سکوت کنیم و فریاد نزنیم، چون آنها از این موضوع لذت میبردند؛ سختتر از همه اینها خودباختگی و همکاری بعضی از نیروهای خودی با دشمن بود که البته عاقبت خوبی نصیب آنها نشد.
غلامی تبیین کرد: مرداد ماه سال ۱۳۶۹ که رزمندگان را آزاد کردند ما جزو آخرین گروههایی بودیم که به وطن بازگشتیم، آمدیم، چون سرو استوار و، چون کوه مقاوم؛ ۲۶ مرداد برای ما روز آزادی از قفس بود.
این آزاده سرافراز خطاب به مردم و مسئولین گفت: انتظار داریم وقتی به ادارهای مراجعه کرده و یا موضوعی را مطرح میکنیم، حداقل به احترام آن سالهای پر از رنج و سختی، کمی محترمانهتر پاسخگوی ما باشند، البته این احترام باید در تمام سطوح جامعه رعایت شود، اما جانبازان و آزادگانی که روزگاری برای دفاع از شرف این ملت از جان خود مایه گذاشتند، امروز حداقلیترین خواسته آنها برخورد محبت آمیز از سوی مردم است.
وی افزود: محل اسارت ما در اردوگاه شماره ۱۱ تکریت بود، جایی که مفقودین را نگه میداشتند و صلیب سرخ جهانی گذرش به آنجا نیفتاده بود و اطلاعاتی از ما در دست نداشت؛ در اصطلاح مفقود الاثر شده بودیم.
آزاده دوران دفاع مقدس گفت: در طول ۴ سال اسارت شرایط بسیار سختی بر ما گذشت، از تنبیه کردن و شکنجههای روزانه گرفته تا زندگی ۴۰ نفره در یک اتاق کوچک و رفتار وحشیانه ماموران رژیم بعث.
غلامی تاکید کرد: البته از نظر من اسارت کارخانه انسان سازی بود، با تمام سخت گیریهای دشمن، رزمندگان ما در دوران اسارت مدام به یاد و ذکر خدا مشغول بودند؛ بعضی از دوستان در طول روز ۴۰۰ رکعت نماز میخواندند و مدام طلب استغفار میکردند؛ هر چقدر دشمن به ما بیشتر فشار میآورد ایمان ما قویتر میشد.
رئیس شورای شهر درگز تشریح کرد: شدت شکنجه دشمن به حدی بود که بعضیها در دل مدام آرزوی شهادت میکردند، اما هیچ گاه ذرهای از اعتقاد خود کوتاه نیامدند؛ رهبر خود را به اندازه تمام وجودمان دوست داشتیم و با دیدن تصاویرشان در تلویزیون سلام و صلوات نثارشان میکردیم.
وی در پاسخ به سوال خبرنگار ما مبنی بر سختترین شکنجه آن زمان تصریح کرد: تنبیهات دشمن اصولا سخت و دردناک بود، اما یاد گرفته بودیم سکوت کنیم و فریاد نزنیم، چون آنها از این موضوع لذت میبردند؛ سختتر از همه اینها خودباختگی و همکاری بعضی از نیروهای خودی با دشمن بود که البته عاقبت خوبی نصیب آنها نشد.
غلامی تبیین کرد: مرداد ماه سال ۱۳۶۹ که رزمندگان را آزاد کردند ما جزو آخرین گروههایی بودیم که به وطن بازگشتیم، آمدیم، چون سرو استوار و، چون کوه مقاوم؛ ۲۶ مرداد برای ما روز آزادی از قفس بود.
این آزاده سرافراز خطاب به مردم و مسئولین گفت: انتظار داریم وقتی به ادارهای مراجعه کرده و یا موضوعی را مطرح میکنیم، حداقل به احترام آن سالهای پر از رنج و سختی، کمی محترمانهتر پاسخگوی ما باشند، البته این احترام باید در تمام سطوح جامعه رعایت شود، اما جانبازان و آزادگانی که روزگاری برای دفاع از شرف این ملت از جان خود مایه گذاشتند، امروز حداقلیترین خواسته آنها برخورد محبت آمیز از سوی مردم است.
ارسال نظرات شما
