آنچه مادران کودکان پیش دبستانی و دانش آموزان کلاس اولی باید بدانند!
به گزارش سرویس بسیج جامعه زنان کشور خبرگزاری بسیج، با آغازسال تحصیلی وشروع به کارمراکز آموزشی منجمله مدارس اغلب وادینی که بچه کلاس اولی، دچارنگرانی هایی خواهند شد؛که آیا فرزند دلبندشان خواهد توانست خودرا با شرایط محیط مدرسه هماهنگ و سازگار نماید یا نه؟ چون بچه ها باید چند ساعتی را یه دور ازوالدین ومحیط خانواده باشند.برای انکه از میزان استرس وادین کاسته شود واز طرفی برای کاهش دادن میزان بیقراری، ترس از مدرسه و ناراحتی بچه ها از مدرسه رفتن، توصیه هایی را روانشناسان مطرح کرده اند که با بکارگیری این راهبردها می توان از مسزان نگرانی های دو طرف- والدین وبچه ها- کاست وبا آرامش خاطر بیشتری کودک را روانه مدرسه کرد. بنابراین توصیه می شود چنانچه فرزند کلاس اولی دارید این مطالب را مطالعه کنید و توصیه های آن را بکار ببرید.
به والدین پیشنهاد می شود که کودک خود راازسنین۵-۴ سالگی درمعرض ارتباط با هم سالانش قراردهید تا بتواند با بچه ها روابط دوستانه ای داشته باشد. به ویژه اگراین کودکان ازهم کلاسی های آینده کودک شما باشند؛ خردسال می آموزد که میتواند مانند دیگردوستانش بدون وجود مادروپدر، احساس تنهایی نکند، اگرکودکان درسنین قبل ازمدرسه با کودکان دیگرتعاملی داشته باشد، درمدرسه هم خواهد توانست با معلم وهم کلاسی هایش ارتباط برقرارکند واحساس بیقراری نخواهد کرد.
نکته قابل ذکراینکه والدین درانتخاب دوستان خردسال خود هم باید شناخت نسبی داشته وهم نظارت بکنند. علاوه بر این والدین وظیفه دارند نوع روبه روشدن با افراد ناآشنا را به کودک خود بیاموزند و به اوتفهیم نمایند که دنیا جای امنی است وازسویی به کودک یاد دهند که مورد سوء استفاده قرا نگیرد وهمینطور( نه گفتن) را به کودک آموزش دهند.
والدین باید تا به حدودی به فرزند خود استقلال دهند تا بتواند به تنهایی مسائل مربوطه به خودش را مدیریت نماید وبه انجام رساند. به ویژه کودک باید دراستفاده ازتوالت به استقلال کامل رسیده باشد.شما، مادر گرامی می توانید با صحبت کردن و آموزش صحیح اورا برای این مسئله آماده سازید و حتی میتوانید اجازه دهید خرید کند یا برخی کارهای ساده روزمره را انجام دهد؛ منجمله مرتب کرده رختخوابش، دندان هایش را مسواک بزند و لباس هایش مرتب کند. پس اگر فرزند کوچک دارید می توانید کارهایی را به او آموزش دهید که اعتماد به نفس اورا ارتقاء دهید. بدین ترتیب اگرفرزند بتواند نیازهای بنیادی را بدون کمک والدین انجام دهد، راحت ترمی تواند به مدرسه برود و احساس وابستگی کمتری خواهد داشت واضطراب کمتری را به دلیل دورشدن ازخود نشان میدهد.
والدین باید ازهمان اوایل کودکی، به فرزند دلبند خود، دوست داشتن و احترام گذاشتن به دیگران را یاد بدهد تا کودک بتواند بعد ها درمحیط اجتماع مانند مدرسه، نسبت به معلم وهم سالان خود رابطه عاطفی و برقرارکند واحترام به بزرگتر بخصوص معلم را به نحو حسن انجام دهد، والدین باید، هدایتگر فرزند خود باشند اما نباید یه شکلی سلطه گرانه با کودک برخورد کنند. اگرازرفتارکودکتان راضی نیستند، انتقاد کنید اما نه از خودش. به کودکتان در تصمیم گیری و حل مشکلات کمک کنید اما توجه نمایید که هرگز تصمیم گیری درست را به طور مستقیم به او گوشزد نکنید بلکه از طریق سؤال های هدفمند اورا به مسیر صحیح ارشاد کیند تا اینکه کودک خودش به نتیجه مطلوب دسترسی پیدا کند؛ و بخاطربسپارید هرگز کودک را به دلیل شکست درانجام کارهای جدید مورد نکوهش قرارندهید. این رویه سبب افزایش اعتماد به نفس کودک خواهد شد .
دوره کودکی، دوره ای است که در آن دغدغه اصلی کودک، عشق و مراقبت است؛ از اینرو مادر نقش اصلی را دراین مرحله ایفا میکند. و نباید هدف اولیا این باشد که کودک را در وضیعتی که هست راضی نگه دارند بلکه با اعمال نظم و انظباط توانایی های اورا باید ارتقاء دادو ارزش های حکم بر جامعه بزرگسال را درکودک نهادینه کرد و فرزند ر از بی واسطگی طبیعی که درآن بسرمی برد، بالابرد و به کودک استقلال وآزادی شخصیت ببخشد تا کودک قادربه ترک خانواده باشد .
درسال های آغازین زندگی است که انسان هویت و شخصیت خود را برای همه عمر پایه گذاری میکند پس ازپس ازآموزش کودک دراین مرحله باید برپایه احترام، مسؤلست پذیری و مشکلات به پیش برود درغیراینصورت موجب: سرخوردگی، تحقیر، پایین آمدن اعتماد به نفس، بی ارزشی و بی هویتی، غروربی جا، مشکلات اخلاقی و رفتاری کودک منجرخواهد شد. پس والدین باید تا آنجا که امکان دارد فرزند عزیزخود را مستقل بارآورده ودرایجاد اعتماد به نفس، آنان را کمک کنند ودستاوردهایشان را با آغوش بازپذیرا شوند و هنگام شکست، راهگشای مشکلاتشان باشند، تا کودک بتواند ضمن احساس ارزشمندی در انجام کارها ، راه حلهای وعقاید غیرمعمول و دورازذهن را نیزآزمایش نماید.
توصیه میشود چند سال قبل ازرفتن به کودک به مدرسه،اتاق کودکتان را ازخود جدا کنید؛ اینکارموجب می شود تا وابستگی فرزند شما کمترشود و ازطرفی کودک اضطراب کمتری به لحاظ دورشدن ازمادر،ازخود نشان میدهد. مادران باید چند ماه مانده به آغاز شروع مدارس سعی کنند درروزساعاتی را ازفرزند خود دوربمانند مثلاً می توان کودک را به خانه ی اقوام ببرید وازاو بخواهید چند ساعاتی درآنجا بماند. شایان توجه اینکه کودکانی که به کودکستان و با یه کلاس های پیش دبستانی میروند، آمادگی بهتری دارند برای مدرسه رفتن.
توصیه دیگر به مادران این است که قبل ازآغاز مدارس، صبح ها زودترفرزند خود را از خواب بیدارکرده است و وعده های غذایی و میان وعده ها را درزمان های مشخص که به زمان مدرسه نزدیک است به کودک بدهید. مادران به خاطر داشته باشند تنظیم وقت خواب کودک اهمیت زیادی دارد؛ پس شبها درساعت مشخصی اورا به رختخواب ببرید و صبح هم ساعت معینی اورا از خواب بیدار کنید.
جهت آماده کردن فرزند دلبندتان به محیط مدرسه، باید ازقبل این آمادگی را در کودک تقویت کنید پس سعی نمایید به شیوه ای ترغیب کننده، با کودک صحبت کنید و اورا با مدرسه و کارهایی که قرار است در آن انجام دهد آشنا سازید سعی کنی که حس خویشاوندی نسبت به مدرسه در کودک خود ایجاد کنید. مادران می توانند از برخی بهانه ها برای علاقه مند کردن کودک به مدرسه استفاده کنند. مثلاً برای خرید لوازم مدرسه مانند کیف و کفش و لوازم تحریروکوله پشتی حق انتخاب به کودک بدهید و بگذارید لوازمش را خود با علاقه شخصی انتخاب کند وبه یاد بدهید که از وسایلش به خوبی مراقبت کند.
مادران باید در نظر داشته باشند که ذهن کودک را به دلایل متفاوت از مدرسه نترسانید وبه عبارتی ذهنیتی منفی نسبت به مدرسه به او القا نکنند . پس ازایجاد ترس و وحشت بیجا جداً خودداری کنید مثلاً به فرزند خود نگویید: اگر بچه خوبی نباشی تورا درکلاس زندانی میکند ویا اورا تنبیه میکند. همچنین سعی کنید از کم اهمیت جلوه دادن ارزش تحصیلی و کسب علم حتی در قالب شوخی پرهیز کنید واز خاطرات خوب خود در ایام تحصیلی تان با کودک صحبت کنید و علاقه اورا نسبت به رفتن به مدرسه و آموختن تقویت کنید .
امیدوارم دراین زمینه موفق باشد.
طنین یاس - پریا مشهدی
