مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی
مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی
محمد پور خوشسعادت
انقلابها، بیش از آنکه از دشمنان بیرونی آسیب ببینند، از فرو ریختن مرزهای درونی خود آسیب میبینند.
یکی از مهمترین این مرزها، مرز میان انقلابیگری و انقلابینمایی است؛ مرزی که اگر مخدوش شود، هیجان جای تربیت را میگیرد، فریاد جای استدلال را و حذف جای گفتوگو را.
رهبر شهید سید علی خامنهای؛ سالها پیش این آفت را دیده و درباره آن هشدار داده بود. تأکید میکرد که انقلابیگری با بیانضباطی و قانونشکنی نسبتی ندارد؛ هشدار میداد که گاهی انسان «از روی اخلاص، اما بدون بصیرت» کاری میکند که دشمن از همان رفتار بهره میبرد.
درباره «آتش به اختیار» نیز تصریح کرد که مقصود، بیقانونی و فحاشی نیست، بلکه مسئولیتپذیریِ عاقلانه و اقدام فرهنگیِ خودجوش است.
آن روز که عدهای سخنرانی سید حسن خمینی را برهم زدند، شهید سید علی خامنهای با یک جمله، همین مرز را ترسیم کرد: «اینکه انسان نگذارد کسی حرف بزند، کار درستی نیست؛ بنده این را قبول ندارم.»
امروز همان مرز، دوباره محل آزمون است.
اگر در مراسم تشییع شهید سید علی خامنهای، به جای سکینه و وقار، فحاشی شنیده شود؛ به جای همبستگی، تسویهحساب سیاسی؛ و به جای پاسداشت خون شهید، مسئولان کشور آماج شعار و فحاشی قرار گیرند، پرسش اصلی این نیست که این شعارها از کدام طیف برخاستهاند؛ پرسش این است که این رفتارها در کدام سوی مرزِ انقلابیگری قرار میگیرند؟
اما مسئله فقط چند شعار تند نیست؛ مسئله، تبدیل شدن «هویت انقلابی» به «هویت ستیزهجو» است.
در این وضعیت، فرد خود را معیار انقلاب میپندارد، هر مخالفی را حذف میکند، هر منتقدی را متهم میسازد و هر صدای متفاوتی را برنمیتابد؛ و خود را انقلابیتر از همه نهادهای انقلاب میپندارد.
مسیری که، فارغ از نیت عاملان، بیش از همه مطلوب دشمن است.
خوارج نیز از همین نقطه آغاز شدند؛ نه از کمبود غیرت، بلکه از کمبود تربیت.
آنان نیز خود را معیار حق میدانستند و هر صدای متفاوتی را بیرون از دایره حق میدیدند.
وفاداری به شهید سید علی خامنهای، در بلندتر شعار دادن نیست؛ در پاسداری از همان مرزی است که او ترسیم کرد؛ مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی.
انقلاب امروز بیش از هر زمان، به انسانهای تربیتیافته، قانونمدار و بصیر نیاز دارد؛ به عقلانیت، نه غوغا؛ به اخلاق، نه فحاشی.
خون شهید سید علی خامنهای، وارثِ هیجان نمیخواهد؛ وارثِ بصیرت میخواهد.
مرزِ انقلابیگری و انقلابینمایی را نیز نه شعار، که سیره و سخن قائدشهید ترسیم کرده است.
هفدهم تیر ۱۴۰۵
