
خبرگزاری بسیج اردبیل: اربعین، تنها روایت قدمهایی نیست که به کربلا میرسند؛ روایت دلهایی است که با وجود جاماندن، هرگز از حسین(ع) دور نمیشوند.امروز اربعین است. میلیونها قدم، جاده نجف تا کربلا را به دریایی از عشق تبدیل کردهاند؛ جادهای که هر سال با زمزمه «لبیک یا حسین(ع)» جان میگیرد. اما در گوشهای دیگر، دلهایی هستند که امسال سهمشان از این مسیر، تنها اشک، دعا و چشم دوختن به تصاویر زائران است.جاماندن از اربعین، فقط نرسیدن به یک سفر نیست؛ گاهی نرسیدن به قراری است که ماهها برایش لحظهشماری کردهای. قراری که شاید هزینههای زندگی، بیماری، مسئولیتهای خانوادگی یا هزار و یک دلیل دیگر، اجازه رسیدن به آن را نداده است.
امروز، خیلیها پشت پنجره خانه یا در یا میان شلوغی شهر، دلشان را راهی بینالحرمین کردهاند. هر بار که تصویری از ستونهای مسیر نجف تا کربلا را میبینند، آهی آرام میکشند و زیر لب میگویند: «السلام علیک یا اباعبدالله.»اما مگر میشود از حسین(ع) جا ماند؟ مگر میشود دلی که هر روز به یاد کربلا میتپد، دور بماند؟ شاید فاصله میان ما و حرم، هزاران کیلومتر باشد؛ اما فاصله دل تا حسین(ع)، تنها یک سلام است.اربعین، فقط قدم زدن در یک مسیر نیست؛ اربعین، راهی است که از دل آغاز میشود. گاهی کسی در میان ازدحام زائران است، اما دلش جای دیگری مانده و گاهی کسی از کربلا دور است، اما هر تپش قلبش، بوی بینالحرمین میدهد.
امروز، جاماندگان اربعین نیز دست به دعا برمیدارند؛ با امیدی که سال آینده، نامشان در میان زائران نوشته شود. امیدی که هیچ مرزی نمیشناسد؛ چرا که صاحب این مسیر، دلهای مشتاق را بهتر از هر کسی میشناسد.شاید امسال سهم بعضیها از اربعین، تنها یک بغض، یک سلام از راه دور و چند قطره اشک باشد؛ اما همین اشکها هم گاهی آغاز سفری است که مقصدش، کربلای سال آینده خواهد بود.در اردبیل نیز جاماندگان اربعین، دلتنگیشان را با قدمهایی به نیت کربلا روایت کردند. عاشقان حضرت اباعبداللهالحسین(ع) در آیینی معنوی، مسیر امامزاده صالح(ع) تا امامزاده سید صدرالدین(ع) را پیاده پیمودند تا نشان دهند اگرچه از جاده نجف تا کربلا جا ماندهاند، اما دلهایشان همچنان در مسیر اربعین و همراه کاروان حسینی میتپد.