به گزارش خبرگزاری بسیج جامعه زنان کشور-
روز چهارم، تشییع بینظیر قم، یادآور یک صبح غریب است؛ ماشینی که نیمهشب، در همین جاده، آخوندِ ضدآمریکایی و ضداسرائیلی را به سمت دریاچه قم میبُرد؛ جایی که شایع بود جنازه مخالفان پهلوی را در آن میانداختند.
سید از راننده خواست تا پیش از طلوع آفتاب برای نماز بایستند؛ احتمالا آخرین نمازش. بعدها گفت: «والله تا حالا نترسیدهام. آن روز هم که میبردندم، آنها میترسیدند؛ من آنها را دلداری میدادم که نترسید.»
از آن نماز یکنفره کنار ماشینِ سرنوشت تا این نماز میلیونی که در حرم حضرت معصومه به امام جماعت جمکران اقتدا میکند، ۶۳ سال فاصله است؛ به اندازه عمر پیامبر و امیرالمؤمنین. سیدعلی نیز دقیقا در همان سنی که روحالله سفرش را به پایان رساند، به پایان راه رسید. قم، ایده خمینی را به تهران فرستاد و تهران، شهید خامنهای را به قم بازگرداند.
اگر ولایت فقیه تا پیش از ۹ اسفند یک بحث پیچیده بود، در آن هشت روزِ بیسر که ملت، ایران و دین را با دندان حفظ کردند، به یک احساس مشترک تبدیل شد. مردم خود، جای خالی سر را پر کردند. جالب آنکه محور این انقلاب سوم، زنان بودند؛ همانگونه که محور قم، یک زن است. دین را مادران به ارث میگذارند و این خاک الهی را نیز. همانطور که پهلوی گفت، این جنگ از ۱۴۰۱ آغاز شد؛ آنها کارکرد زن ایرانی را فهمیدند و برای هویتزدایی از او برنامهریزی کردند.
یکی از مؤثرترین زمینههای تجاوز نظامی به ایران، تصویری بود که از تسلیم زنان ایرانی ساخته بودند. گفتند چیزی از ایرانی نمانده؛ بزنیم، همهچیز فرو میریزد. زدند، اما صد و بیست شب، زنان در خیابان پرچم را نگه داشتند. بزرگترین جنبش زنانه تاریخ؛ جنبشی که نهتنها هیچ شباهتی به نمونههای غربی ندارد، بلکه در نقطه مقابل آنهاست. چگونه میتوان هم طرفدار آن بود و هم این؟
این نهضت، نهضتی خانوادگی است که به شهادتی خانوادگی میرسد. پیکر بزرگترین شهید معاصر را سه زن همراهی میکنند. ۳۷ سال رهبر بوده و هنوز کمتر کسی فرزندانش را میشناسد. سیدعلی ترجیح داد قم و تمام آینده درخشان فقهی خود را رها کند تا چند سال برای پدر نابینایش کتاب بخواند. حالا تمام قم پشت پیکرش نماز میخواند.
در اتصال حرم زنانه قم به مسجد مردانه جمکران، خلاصهای از آن انقلاب و این چهار ماه نهفته است. شاید هیچگاه جامعه ایران تا این اندازه مهدوی نشده، بیپناهی را حس نکرده و معنای امامِ در غیبت را نفهمیده باشد. از این منظر، این تشییع را میتوان رویدادی در مسیر ظهور دانست.
﴿وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ﴾
